Duitstalige films krijgen van mij altijd een streepje voor. En toch moest ik hier al snel afhaken wegens "niet zo goed"/"erover"/"saai". 't Kan natuurlijk aan mij liggen - misschien later nog eens proberen ?

Misschien heb je hem al gezien, anders zeker doen ! Dinsdagavond (26/9) gezien : de film 'Elementaire deeltjes' naar de roman van Michel Houellebecq : uitmuntend. De diepgang van de karakters is met een zeer rijke emotionele variatie van de acteurs vertolkt. Een sterke verhaallijn met veel meeslepende en hilarische flashbacks, doorspekt met kleurrijke onverwachts opwellende fantasmen. Zelden heb ik zovele gelaagdheden van het menselijk doen en denken zo ongekunsteld in een accuraat tijd- en ruimtekader verbeeld gezien als hier. Vaak is het verfilmen van een boek nogal stroef en te eendimentionaal. (Da Vincicode bvb). Hier is het medium op zich virtuoos gebruikt om het contrastrijke verhaal te schetsen van 2 halfbroers, de ene een emotioneel stabiel en liefdevol wetenschappelijk supergenie die z'n jeugdliefde trouw blijft en haar pas na zijn veertigste consumeert (zeer ontroerend). En Bruno, het in-tragische hoofdpersonage met zijn sexuele obsessies en frustraties (ongelooflijk hilarisch, grappig en meelijwekkend tegelijk). Pijnlijk realistisch hoe hij zich in de psychiatrie laat opnemen en aldaar terugblikt op z'n jeugd... de afwezigheid van een moeder die haar leven wijdt aan de vrije liefde in een hippiecommune ergens ver weg van de beschaafde wereld. Bijzonder grappig zijn de scènes in allerlei hippiecommunes en (sex)vakantieoorden. Wat die film zo uitmuntend maakt is dat je volledig wordt opgenomen in het denken en voelen van de viriele Bruno. Zijn heel cruë, ongekunstelde maar toch waardige en daarom zo intragische zoektocht naar geluk gegoten in die heel op het scherp van de snee (romangetrouwe) dialogen en mooie beelden.... de kritiek op het feminisme, het lichaam van de ouder wordende vrouw, de scherp racistische uitspraken.... het passeert allemaal ongezouten de revue. De cast is waarlijk een schot in roos : let op de gezichten in close-up van o.a. de dokters met hun grote betrokkenheid gemengd met scepsis. Wees gerust : nergens is er platvloersheid in de film ondanks enkele expliciete scènes. De algemene teneur die de film omsluiert, is wonderwel één en al hooggehouden menselijke waardigheid en empathie. Het overheersende cynisme als grondtoon in het boek is wat mij betreft weggefilterd in de film. Schoon.

Houllebecq's zwaar over het paard getilde roman heet door de kenners onverfilmbaar te zijn, wel nu, ze hebben een beetje gelijk : dit is eerder dan een verfilming van, geinspireerd door het boek. Maar laat U dat niet afschrikken want was er door het boek geen doorkomen aan, deze film is wel verteerbaar, mede dankzij het kruim van de duitse acteurswereld. Er wordt heel lang getwijfeld tussen franse-dialoogfilm uit de jaren '70 en hedendaagse schandaal-art-house cinema, maar het wordt nooit vervelend, noch voorspelbaar. We hadden gekund met een betere montage, kan aan mij liggen maar het duits helpt ook niet echt en de cameraman mocht ook wel nog even langer naar de filmschool geweest zijn. Maar zoals gezegd goed acteerwerk, een heel knap laatste kwartier en een paar fantastische early-seventies-songs op de klankband zorgen ervoor dat de eindbalans net positief wordt.