Ik moet Jo Heyvaert en marCCo bijtreden. Deze film is niet te genieten. Niet omdat hij zwart-wit is, wel omdat hij absoluut niet weet te boeien. Niet eens interessant genoeg om hem uit te kijken. Schone beeldjes maar puur tijdverlies.

Thuis op DVD gezien, vol verwachting, maar zwaar ontgoocheld. Zwart-wit is niet mijn ding, ok, maar "Goodnight and good luck" bv vond ik steengoed. The Good German daarentegen is te traag en te geforceerd om een interessant experiment genoemd te kunnen worden, als je t mij vraagt. Zonde zeg, met zo'n acteurs.

Hyperpretentieus onding, nauw verwant aan "Kafka", ook al zo'n obscuur lijntje in Soderbergh's cv. Gemist in de bioscoop en jammergenoeg ingehaald op dvd... Clooney, Blanchett, Maguire : het mag allemaal niet baten, als U dringend uw "FFW" toets van de afstandbediening moet testen, mag U dit in huis halen... En kan mij aub iemand vertellen wat nu eigenlijk de meerwaarde is van dat ge-zwart-wit-gefilm , behalve artistieke moeilijkdoenerij ?

Een goede film idd.! Een boeiend verhaal en goed geregisseerd. Soderbergh maakt goede kleine films de laatste tijd. Ik vond zijn vorige film ook al een pareltje ook al herrinner ik me de titel zelf niet meer. Hij maakt zeer speciale en stijlvolle films...

En de Steven?...wel die experimenteerde verder. Net als bij "Kafka" goochelt ie met zichtbaar plezier met alle variaties op een filmthema. Deze keer werd het een tomeloze hommage aan de film-noir uit de jaren '40, genre "Casablanca"-"The Third Man". Niet alléén de schitterende affiche(collectorsitem!!!), de verplichte zwart-witfotografie(héérlijk), de meticuleuze belichting of de lekker ouderwetse score moeten voor de bijl maar zelfs de camera met "aangepaste" lens helpen tot een bijna perfekte "imitatie" van bovenvermelde films. Clooney/Blanchett ogen even fotogeniek als het Bogey/Bergmankoppel(nou ja). Illusionist Soderbergh zet de toeschouwer in een filmische tijdsmachine waarbij hij iets té veel aandacht schenkt aan zijn nieuwste speelgoed en meteen een sterk scenario vergat(bulkt over van typische clichés en een te overdreven plot terwijl de fucks net niet passen in een fortiesmovie). Zo blijft het '45 in de prent ondanks alle inspanningen een film van vandaag. Spijtig dilemma waar ze Soderbergh zullen op pakken, maar liever iemand die nieuwe cinematografische deuren probeert te openen dan de vele hedendaagse doelloze doorkijkfilms. Vroeger waren ze toch beter...of niet?