Zelden word je nog echt overdonderd door een film, en zeker niet wanneer je in het Kinepolis circuit blijft hangen. Naast Lynch, Egoyan, Van Sant en Burton, blijft Gilliam de man om naar uit te kijken. Hoe hij hier weer tekeergaat, is onweerstaanbaar. Je reist mee met de kleine Jodelle Ferland, die, om over de dood van haar beide ouders (puike prestaties van -een onherkenbare- Tilly en Bridges btw), zich zonder omkijken in een Alice in Spookyland stort, en met de hulp van onthoofde Barbies en sprekende eekhoorns, een plaatsje verovert in een bizar broer-zus gezinnetje. De zus Dell, mét bijenfobie én amateur-taxidermiste, zwaait de plak over de minderbegaafde broer Dickens, die -natuurlijk- de kapitein wordt voor ons ouderloos kindsterretje. Subliem einde trouwens : Dickens die zijn eeuwenoude vijand, de monsterhaai, dynamiteert, en iedereen snoeihard terug in de realiteit knalt. (Mss net iets te lang, maar dat is écht de énige mogelijke commentaar). Ongetwijfeld het betere werk!

Ik zou even willen reageren op de reactie van marcco. Het adjectief onuitstaanbaar is inderdaad van toepassing op menig Gilliam trips. En terecht. Het bad-trip gevoel zit ook in tideland, net als in fear and loathing en ik bewonder gilliam daarin om zonder compromissen onuitstaanbare films te maken die je tenen doen krullen (trouwens krullende tenen zijn, ook in de kunstgeschiedenis –kijk maar naar de kus van Klimt- een teken van opwinding, van sterke emotie). Gilliam zelf, zo vertelde hij mij bij de avant premiere in brussel, is daar volledig bewust van, en koestert reacties zoals die van marcco. Dat recht door zee gaan vind ik echt mooi, en ook te zeldzaam in een filmwereld vol compromissen. Hij stampt ze godverdomme toch maar uit de grond die films, en slecht zijn ze zeker niet. Het subversieve zit er dik op, het burlesque, de karikatuur, en daar valt zeker van te genieten. Ik zie dan ook de reactie van marcco als een uiting van persoonlijke smaak. Een 1/10 tgetuigt echter wel van een betrapte geest, iemand die de confrontatie niet aankan, maar dat wordt tegenwoordig vergeven, niet waar?

Compleet onuitstaanbare Gilliam-trip met als enig miniscuul lichtpuntje de vertolking van de kleine Jodelle Ferland. Voor de rest : huilen met de pet op, een verhaaltje waar -maar wat kan je anders van Terry verwachten- geen touw valt aan vast te knopen en waar in andere Giliams nog sporadisch viel te genieten van de knappe decors of kleurrijke fotografie, blijft "Tideland" ook op deze vlakken ontgoochelend. Bewust subversief (dochter zet vader een shot; een mentaal gehandicapte jongen doet iets vaag sexueels met een 10-jarig meisje...) ,maar zelfs dat zal U er niet van weerhouden om tenenkrullend Uw uurwerk in de gaten te houden, en dan duurt dit ook nog eens bijna twee uur.....

Klein, héél persoonlijk Gilliamparetje die hij op géén tijd draaide tijdens de opnames van het catastrofale "The Brothers Grimm". Het begin doet denken aan "Fear & Loathing..." met een superbe high-in-the-sky Bridgess. Gilliam loopt daarna op de surrealistische koord tussen droom en waanzin waar hij z'n eigen donker, grimmig "Alice in Gilliamland" boetseert. Iets té lang, zeker, maar een verademing(ook letterlijk)in het filmaanbod. Don Quichotte bestaat dus toch.

Tideland neemt je mee in de leefwereld van een klein meisje, dat haar eigen werkelijkheid zoekt in de - vaak al even absurde - realiteit. Zeer knappe fotografie, die de film doet baden in een warme en poëtische sfeer. Grappig en charmant verhaal, met een paar gedurfde thema's die luchtig en erg menselijk-herkenbaar geserveerd worden. Af en toe een beetje langdradig, een half uurtje korter had geen kwaad gekund, maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door de uitstekende vertolkingen van all-time-favorite 'lebowski' Jeff Bridges, en geweldig natuurtalent Jodelle Ferland.