Blijft een meesterwerk. Tim Burton op zijn best. Johnny Depp die hier misschien wel zijn allerbeste rol speelt (met zijn rol in Sleepy Hollow). De sociale kritiek die hierin verscholen zit, is nog altijd superactueel en vlijmscherp. Maar de humor wordt niet vergeten. Neem daarbij nog eens knappe cinematografie, decors en kleurengebruik.. en natuurlijk een fabelachtig mooie soundtrack van Danny Elfman en je krijgt een Turboneske parel van jewelste.

Deze film dateert alweer uit 1990. Ik was toen nog maar vier jaar oud en zodoende is de film helemaal aan me voorbij gegaan. Bij deze recupereer ik de opgelopen schade. Het waren vooral de grote namen die me ertoe aanzette om deze film alsnog te bekijken. De combinatie Tim Burton en Johnny Depp is immers al meerdere malen zeer succesvol gebleken (denk maar aan films als Ed Wood, Sleepy Hollow, Charlie & The Chocolate Factory en de meest recente samenwerking The Corpse Bride). Het verhaal is niet zo voor de hand liggend, maar ik had ook niets anders verwacht van een regisseur als Burton. De film opent met de scène waarin een grootmoeder haar kleinkind onderstopt voor de nacht. De kleindochter vraagt waar de sneeuw vandaan komt en daarop begint de grootmoeder het verhaal van Edward te vertellen. Edward (Johnny Depp) is een uitvinding. Hij heeft maar één probleem: door de vroegtijdige dood van zijn uitvinder is Edward achtergelaten zonder handen. Op de plaats waar Edwards handen zouden moeten zitten, heeft Edward nu twee heuse scharen. Hij groeit helemaal alleen op. Op een zekere dag krijgt hij het bezoek van Peg (Dianne Wiest), een huis-aan-huisverkoopster van cosmeticaproducten. Wanneer ze Edward ziet, krijgt ze medelijden met hem en besluit ze meteen om hem op te nemen in haar gezin. Zo gezegd, zo gedaan. Edward is zeer introvert, verlegen en onzeker, maar iedereen lijkt hem met open armen te ontvangen. Hij weet zelfs enkele talenten te ontwikkelen. Edward heeft een zwak voor dochter Kim (Winona Ryder) en wanneer zij hem onder druk van haar vriend Jim (Anthony Michael Hall) vraagt of Edward een deur voor hen kan openen, beginnen alle problemen. Edward zit vol met goede bedoelingen, maar alles lijkt op een of andere manier verkeerd uit te draaien en Edward wordt zondebok bij uitstek. Ook de jaloezie van Jim brengt Edward in de problemen. In eerste instantie is dit gewoon weer een mysterieuze en sprookjesachtige film vol fantasie van Burton. Ook de muziek draagt hier tot bij op bepaalde momenten. Maar zit er niet meer achter deze film? Is het geen aanklacht tegen de hedendaagse maatschappij waarin iedereen perfect moet zijn? Een maatschappij waarin iedereen die enigszins ‘anders' is, wordt gediscrimineerd. Een maatschappij waarin xenofobie sterk aanwezig is. De wijk waarin Edward terecht komt, heeft een hoog Burtongehalte en is ietwat surrealistisch. De bewoners zijn stuk voor stuk stereotypen: de man gaat uit werken en de vrouw is de huisvrouw. Bovendien heb ik nog nooit roddeltantes ontmoet die me meer ergerden dan die in deze film. Iedereen woont in hetzelfde soort huis, maar alle huisjes zijn wel in een andere felle kleur geschilderd (groen, geel, roze, blauw,...). Iedereen in de wijk rijdt in een auto van dezelfde soort en ook nu weer heeft iedereen een andere kleur. De auto's zijn gekleurd in dezelfde felle kleuren dan de huizen, maar geen van de auto's op de oprit heeft dezelfde kleur dan het huis waar hij bij hoort. Alle werkende mensen vertrekken op exact hetzelfde moment naar hun werk en daarbovenop heeft elk tuintje dezelfde structuur en perfect heldergroen gras. Soms was dit ietwat irritant, maar als je dan bedenkt dat je met Tim Burton te maken hebt, begrijp je dat dit precies zijn bedoeling was. Eigenlijk zijn de acteerprestaties voor mij persoonlijk het grootste struikelblok. Sommige ervan zijn aanvaardbaar en weten te overtuigen. De grootste pluim zou ik willen geven aan Winona Ryder. We begrijpen waarom Edward verliefd op haar geworden is. We begrijpen ook dat zij zich schuldig voelt aan alles wat Edward overkomt, maar dat ze niet van plan is om alles op te biechten omdat dat dan zeer nadelig zou zijn voor haar. Johnny Depp zelf zet ook een goede prestatie neer, maar wist me op een of andere manier niet altijd te overtuigen. Er ontbrak iets. Anthony Michael Hall en Alan Arkin doen wat ze moeten doen. Niet meer, maar zeker ook niet minder. Spijtig genoeg zijn er ook enkele mensen die ronduit ergerlijk overkwamen en dat was bij uitstek een van de hoofdrollen namelijk Peg die vertolkt werd door Dianne Wiest. Zij en haar gehele kliek roddeltantes laat een bittere smaak na. Kortom, Edward Scissorhands is zeker geen perfecte film, maar hij is te verteren. Het was bovendien ook de grote doorbraak van steracteur Johnny Depp Kortom: iedereen die van Burtonfilms houdt, moet deze zeker eens bekijken.

Visueel verbluffend sprookje van Tim Burton met een ontroerende Depp in grootse doen. Prachtige decors in te gekke kleuren en een sublieme soundtrack van Danny Elfman ! Een van mijn all-time favourites.

Een leuke jeugdfilm. Toch zal hij de (jong)volwassenen veel minder kunnen bekoren.

Zoals hier reeds vermeld staat, gaat het hier over een hedendaags sprookje. De kleurspelingen (en andere tegenstellingen tussen de twee werelden) en de prestaties van johnny depp kunnen me wel bekoren, toch zat er volgens mij veel meer in. Naar mijn gevoel blijft de film op een zeer oppervlakkig toontje verderkabbelen op het niveau waar hij gestart is. Echte nieuwe of verrassende elementen komen er dan ook niet in voor.