Benigni draagt deze film volledig en dat in zijn typische stijl, waar je inderdaad ofwel volledig pro ofwel volledig contra bent... Het verhaal speelt zich grotendeels af in Irak maar de personages lijken zich in een luchtbel binnen dit geheel te bevinden, bijgevolg lijkt de oorlog in dit verhaal zeer veraf. De manier waarop Attilio zijn 'vlam' koste wat kost wil redden, is bij tijden ontroerend. Vooral de scene waarin Attilio aan een oude Irakees probeert duidelijk te maken dat het leven voor hem mag ophouden als Vittoria niet overleeft, is hartverwarmend. De film steunt echter op dit dunne verhaallijntje, wat hem niet zeer memorabel maakt. Daarbij doet het verhaal sterk denken aan La vita é bella, door dezelfde mix van Benigni's stijl, de ontkenning van droeve gebeurtenissen, het ontroerend verhaal tegen een oorlogsachtergrond..

Leve Benigni's naïviteit!

Gerechtigheid geschied ! Eindelijk gaan alle oogjes open en krijgt de compleet onuitstaanbare Benigni wat hij verdient, namelijk bakken str*** over zich en zijn laatste oervervelende worp heen. Dit is net als zijn vorige films (jaja ook "La Vita") een pretentieus onding waarbij dik anderhalf uur lang naar een leeglopende zandloper turen wel een onwezenlijk interessant alternatief lijkt.

ABSURDE KOMEDIE MET FILOSOFISCHE DIALOGEN

Op de zenuwwerkende slapstick.