De mooie zwart-wit-beelden redden nog wat er te redden valt, maar verder valt er over deze film weinig goeds te vertellen. Het begin leek wel mee te vallen, maar gaandeweg wordt het verhaal meer en meer ridicuul. Tegen het einde aan liet het mij dan ook totaal koud hoe het zou aflopen met de personages. Rasmussen acteert soms genant slecht, al ziet ze er wel perfect uit voor de rol.

ik vond deze film niet zo goed en raad hem aan niemand aan.

Met zijn nieuwste film "Angel-A" slaat de Franse succesregisseur Luc Besson ("Le Grand Bleu", "The Fifth Element") totaal nieuwe wegen in. De hem kenmerkende hyperkinetische filmstijl vol tollende camera's en montagetrucjes, wordt grotendeels achterwege gelaten voor deze ouderwetse romantische komedie over een door schuldeisers achtervolgde kruimeldief die besluit een einde aan zijn leven te maken door zich in de Seine te werpen. Onverwacht krijgt hij echter de hulp van een aantrekkelijke (en gewelddadige) engel, die hem ondertussen ook nog een lesje leert over zelfaanvaarding. Veel meer valt er niet toe te voegen aan de spaarzame intrige. Door het achterwege laten van Bessons visuele bravoure, wordt pijnlijk duidelijk uitvergroot dat de Franse cineast niet in staat is om een coherent verhaal te vertellen. De dialogen klinken hol en het infantiele en richtingloze verhaal, dat aaneenhangt van clichés en absurditeiten, ontbeert de onschuldige charme van een klassieke engelenfilm als "Heaven Can Wait" (Ernst Lubitsch). Wat overblijft is gebakken lucht, totaal onverteerbaar gemaakt door de kleffe moraliserende toon en de tenenkrullende, hysterische finale, die zo uit Wim Wenders' "Der Himmel über Berlin" gelicht lijkt. Dit alles hoeft niet noodzakelijk een probleem te zijn, op voorwaarde dat de magie tussen de twee protagonisten voelbaar is. Maar helaas is het net op dit punt dat de film volledig tekortschiet. De immens populaire komiek Jamel Debbouze neemt de hoofdrol voor zijn rekening en doet dit op een enerverende, nadrukkelijke en pedante manier. In de rol van Angela, herkennen we de typische, exentrieke, kortharige en kortgerokte Besson heldin, jammer genoeg ook dit keer vertolkt door een bloedmooi fotomodel (Rie Rasmussen), zonder enig aanwijsbaar acteertalent. De mooie zwart-wit fotografie, die doet denken aan "Manhattan" van Woody Allen en de geslaagde soundtrack van de ons onbekende Ania Garbarek geven de film nauwelijks een meerwaarde. Conclusie: Een ernstige kandidaat voor sof van het jaar.

Helemaal niet slecht van Besson. En een zeer grootse rol van de hoofdacteur. Alleen zijn vrouwelijke wederhelft was alleen net iets teveel gescreend op haar lange benen ... Een aantal zeer origenele scenes en een ode aan de liefde, daar kan je niet tegen zijn. Mooie shots van de stad Parijs.

deze film van luc besson is werkelijk een juweeltje. doordat hij in zwart-wit gedraaid is, ontstaat er een zekere afstand tussen het verhaal en de kijker, wat bij deze prent zeker een positief effect genereert: de film draait zo niet om zomaar een man en een vrouw, maar wel om de mens met zijn gebreken en zijn persoonlijke kweeste. hoewel het verhaal soms angstaanjagend voorspelbaar lijkt te worden, blijft er toch steeds een verrassingselement, waardoor hij tot het einde toe blijft boeien.