Er zijn niet zoveel films die je met een mokerslag onderuit halen. Paradise now is er zeker een van! Als geen ander weet de hoofdrolspeler je in zijn greep te houden tot het einde. De sobere regie laat het verhaal nog sterker staan. De hele film zit je met een ongemakkelijk gevoel! Een knap politiek pamflet dat niemand onverschillig laat, je wordt gedwongen een kant te kiezen. Wat An unconvenient truth voor het milieu is, zou Paradise now voor het geweten moeten zijn. Waar blijven de Guidones die deze prent in de politici hun strot rammen? Of blijven we dezelfde (economie boven) politiek voeren zoals de VS? Zeeeeeker zien

Een meesterwerk dat moed heeft gevraagd. Geen spectakel, geen propaganda tegen of voor. Maar een menselijk verhaal en een inzicht achter de schermen van de voorbereidingen op een zelfmoordaanslag. En spannend!!! De openingsscène alleen al. Met de pijnlijke actualiteit in je achterhoofd, krijgt de openingsscène een wurgende spanning. Voortdurend zit jij als kijker met een spanning. Zo realistisch is deze film.

De Nederlands-Palestijnse regisseur Hany Abu-Assad heeft zich met ‘Paradise Now' gericht op films die de situatie van de Palestijns-Israelische situatie als onderwerp hebben. Hij heeft gekozen voor een wel erg politiek gevoelig onderwerp. Als je het psychologische portret ophangt van twee Palestijnen die een zelfmoordaanslag moeten plegen in naam van Allah, weet je dat je sowieso bakken kritiek over je heen gaat krijgen. Een relatief onbekende film bij het grote publiek, maar ongetwijfeld de meest controversiële film van het jaar. 'Paradise Now' gaat over twee vrienden: Said en Khaled. We volgen hen in hun laatste levensuren. Ze hebben beide een eenvoudige job als automechanicus. Bijna niemand weet het, maar de twee mannen zijn al een hele tijd aangesloten bij een radicale organisatie. Daar staan ze op een wachtlijst en wanneer ze eindelijk te horen krijgen dat ze zich mogen opofferen voor de ‘goede zaak' kan hun geluk niet meer op. Eindelijk krijgen ze de kans om te strijden voor de vrijheid. Maar wanneer de bommen daadwerkelijk aan hun lijf worden gebonden begint een van de twee, Said, de ernst en de gevolgen van de hele zaak in te zien en twijfelt hij aan de zinvolheid van de aanslagen. Suha, de dochter van een zelfmoordenaar, probeert hen van de zinloosheid te overtuigen. De grootst geuite kritiek op ‘Paradise Now' was, en is nog steeds, dat Said en Khaled veel te menselijk werden voorgesteld. Dezelfde kritiek werd enkele jaren geleden geuit op het geweldige ‘Der Untergang'. Het feit dat Abu-Assad de terroristen als mensen voorstelt en niet als afgrijselijke monsters wil niet noodzakelijkerwijs zeggen dat hij hun daden ook goedkeurt. Het zou nogal naïef zijn om alle terroristen als monsters af te schilderen. Net zoals Hitler, die veel gaf om bepaalde personen en om zijn hond, hebben de terroristen mensen om wie ze geven en mensen die om hen geven. Offeren ze zich niet op om vrijheid te verkrijgen voor hun familie en hun volk? Dan moet je toch een woord als liefde in je woordenboek hebben staan. Het sterke aspect van deze film is dat ‘Paradise Now' geen oordeel velt over het nog steeds heersende conflict tussen Israëli en Palestijnen. Integendeel. Wat deze film wel doet is het in beeld brengen van de psychologische strijd die de terroristen leveren, de beweegredenen die hen tot zo een aanslag aanzetten, zonder hierover te oordelen. Meestal zijn deze redenen te zoeken op religieus vlak. Merkwaardig genoeg speelt de Islam slechts een zeer geringe rol in deze film. Abu-Assad heeft hier ook een sluitende verklaring voor: de islam zorgt voor de rechtvaardiging, maar de oorzaak is de Israëlische bezetting. Maar ook de argumenten tegen zelfmoordaanslagen worden aangebracht. De achtergrond van de personages is hierbij toch wel van enig belang. Enerzijds hebben we Said en Khaled die zijn opgegroeid in bezet gebied en hun hele leven lang hebben gehoord dat Israël de grote vijand is. Als je datzelfde argument dag na dag hoort, wordt je na verloop van tijd zo geconditioneerd dat je niets anders meer gelooft, wat anderen ook mogen beweren. Dagelijks worden Said en Khaled geconfronteerd met geweld en zodoende geloven ze dat er geen ander middel is om de strijd tegen de bezetting te winnen. Anderzijds hebben we Suha wiens vader is gestorven in een zelfmoordaanslag. Bijgevolg hebben Said en Khaled enorm veel respect voor haar. Suha wil echter opteren voor alternatieven. Ze is niet opgegroeid tussen al het geweld omdat ze een hele tijd in andere landen verbleven is en dus niet het geweld ziet dat de twee jongens dag in dag uit moeten aanschouwen. Ook leeft zij niet in zulke ellende als Said en Khaled, maar in een van de mooiere wijken met de grotere huizen. ‘Paradise Now' is opgenomen in de door Israël omsingelde en op de Westoever gelegen Palestijnse stad Nablus, en in Nazareth. Wanneer we de aangrijpende beelden van de geruïneerde stad Nablus zien begrijpen we meteen hoe ernstig de situatie werkelijk is, Deze beelden staan in schril contrast met de beelden van het rijke Tel-Aviv. Toch is ‘Paradise Now' geen echte prachtfilm geworden. Een prachtige scène zoals diegene waarin Said een verklaring aflegt en laat opnemen als nalatenschap voor zijn familie, wordt finaal verprutst wanneer blijkt dat de camera niet werkt en het geheel moet worden overgedaan tot driemaal toe. In een andere film was het misschien komisch geweest, in deze film is het echter storend. Het is en blijft een riskante opgave, om een film met een dergelijk thema te draaien. Abu-Assad heeft met deze film ongetwijfeld de discussie over het conflict weer doen opwakkeren. Het einde is een beetje cliché, maar is wel op een mooie manier in scène gezet: een lang wit shot gevolgd door een geluidloze aftiteling. Hoe je het ook draait of keert, dat raakt. ‘Paradise Now' mocht al enkele prijzen in de wacht slepen waaronder een Golden Globe. In Berlijn kregen Abu-Assad en zijn medescenarioschrijvers Bero Beyer een European Filmaward voor Beste Scenarioschrijver. Amnesty International schonk hun filmprijs aan ‘Paradise Now' en in Nederland won de film de Gouden Kalveren voor Beste Film en Beste Montage. Al bij al is ‘Paradise Now' een degelijke film geworden over een pikant onderwerp. Het debat over de zaak Israël/Palestina zal weer hevig opflakkeren.

heel goede film die bijdraagt aan de vermenselijking van de situatie in het midden-oosten. C.Bierhof

heel bijzonder.