wervelende frisse cinema van Sofia Coppola Misschien duurt de film iets te lang maar als geheel is het een verrassend stukje cinema geworden. De decadentie en eenzaamheid van Marie Antoinette wordt op een frivole manier in beeld gebracht. Historische correctheid plaatst Coppola doelbewust op de achtergrond. Het is haar te doen om universele thema's: vereenzaming, decadentie,... Hoe dat één persoon zich tracht te bevrijden van de wurgende greep van een systeem. De soundtrack pompt nog meer energie in het geheel. Knap gedaan!

Je moet al een straffe scenarist zijn om in een chronologisch geordende biografische film elke structuur uit de weg te gaan en een compleet ongeloofwaardig portret op te hangen, met werkelijk geen greintje ontwikkeling van personages. Ronduit belachelijk hoe heel de film focust op patisserie, erectieproblemen en roze schoentjes, en hoe dan helemaal op het eind (als een 'populus ex machina') het Franse volk, compleet met landbouwwerktuigen, voor het kasteel in Versailles komt demonstreren. Dit is een film die half biografische schets, half schets van het leven in Versailles is en dan ook nog eens op het eind een historische prent van Frankrijk nét voor de revolutie wil zijn. Interessant en ambitieus als idee, maar op geen van de vlakken slaat de film de nagel op de kop, waardoor het geheel onsamenhangend, vervelend en repetitief wordt. Vertolkingen : Dunst heeft haar goede momenten als Marie Antoinette maar is verschrikkelijk slecht in 'triestige' scenes (haar gehuil is lachwekkend), Lodewijk XVI is de enige die nog overeind blijft als personage, en die misschien wel in de buurt komt van een 19de eeuwse koning. Over het algemeen mist deze film spanning, lijn, sociale context (geen halve Parijzenaar te bespeuren) en 'tonus' : alles ontwikkelt zich krachtloos, zonder energie, zonder tempo. Nog een element : voertaal is het Engels - Marie Thérèse, dochtertje van het koningspaar, spreekt dan plots haar eerste woorden weer in het Frans, evenals een verloren knecht in het kasteel van Versailles. Capiat qui potest capere. De decors en kostuums zijn dan weer zeer knap gedaan - met wat meer tempo, een beter scenario en een personage-regie was een topfilm mogelijk geweest. Helaas.

Deze film vond ik persoonlijk zeer genietbaar... waar je het eigenlijk vooral van de sfeerbeelden moet hebben. Best humoristisch, einde is wat flauwkes, en veel wordt aan de verbeelding overgelaten. Nouja, als je je geschiedenis wat kent mag dat allemaal geen probleem zijn natuurlijk. Kirsten Dunst vertolkt haar rol prachtig en zo zie je haar eens op een andere manier dan in vb. Spiderman. Verwacht inhoudelijk niet veel van de film, dan neemt hij je zeker mee naar een 'speels en rijkelijk leven'. Voor wie er even uit wil dus...

Sofia buigt zich wederom over universele thema's als vervreemding, puberteit, en het conflict individu - sociale omgeving. Resultaat is een trage en zeer sfeervolle film, met een aangename luchtige en humoristische ondertoon. Dunst zet een menselijke marie-antoinette neer, een opgewekte tiener die met vallen en opstaan haar weg zoekt in een wereld waar tradities, protocol, verplichtingen en roddels het dagelijks leven bepalen. Mooie decors en kostuums, en een zeer knappe fotografie. Een vleugje poëzie in de bioscoop, het was weer even geleden.

Lang, soms bijna saai. Het verhaal (nou ja, verhaal?) blijft in het ijle. Mooie fotografie. Af en toe te voor de hand liggend, te gemakkelijk.