Belangrijke film wellicht omdat hij een totaal nieuw aspect belicht van WO II. Toch kreeg ik bij het bekijken van de prent heel dikwijls een deja vu-gevoel. Toegegeven, oorlogstaferelen nog maar eens op een andere manier in beeld brengen zal allicht geen sinecure zijn. Dus... gewoon knap vakwerk, geen meesterwerk.

Ik vind dit een knappe film. Wel niet concentioneel, maar dat geeft niet. Ook een heel eerlijke film. Over een passage in de oorlog die nog niet belicht is. Namelijk de rol van het Algerijnse kanonnevoer in het Franse leger. Zij die de cruciale Vogezen bevrijdden van het Duitse juk. De film begint met een knappe openingsscene ... In het middenstuk wordt vooral de menselijke relaties binnen het franse leger belicht ... Zonder daarbij de dreiging niet uit het oog te verliezen. En het laatste half uur is een weergaloze apotheose. Knappe film!

Het Franse leger bestormt een door de Nazi's bezette heuveltop. Klassiek, want dit is een oorlogsfilm. Minder klassiek zijn de Noord-Afrikaanse én Senegalese soldaten die uitgelaten staan te dansen rond de Franse vlag terwijl ze "Vive la Patrie-Mère" krijsen. De toon van Rachid Bouchareb's prent is meteen gezet en gedurende 2 uur volgen we die vergeten "Indigènes" van Afrika tot de Elzas. In Cannes sloeg dit in als een bom, waar de gezamelijke cast terecht bekroond werd. Dit moet zowat het Franse "Glory" zijn en we zijn dan ook razendbenieuwd wat dit volgende week bij de Franse release gaat geven. Qua struktuur is Bouchareb nogal onevenwichtig, speelt soms op Private Ryan's terrein maar de epische scoop en vooral het thema waar alles om te doen is maken véél goed voor deze eerlijk-noodzakelijke film over een tot op vandaag vergeten generatie. Opener van het Festival van de Franstalige Film!!!