Niet zo goed. Ongeloofwaardige dialogen, personages, situaties zoals hieronder al eerder én door verschillende mensen aangehaald. Soms is het zelfs hilarisch : ze sluipen met een geweer-met-kijker tot op 50m van hun target en natuurlijk worden ze dan ontdekt. Waarom gingen die gasten eigenlijk OP het terrein ? De ene geeft een verrekijker waarvan mag worden aangenomen dat hij, als hij degelijk materiaal gebruikt, de beste 7x50 zal gebruiken (alles wat méér vergroot is zinloos : trillingen, kleiner veld, minder lichtsterk... En toch gaan de meeste prof. kijkers tegenwoordig voor een 8/10 maal vergroting (of zelfs 8,5 ! Waar halen ze het uit ???) x42 of x44. Kijk maar naar Swarovski, Leica, Zeiss. Niets zo goed als een Steiner Commander V : sluit op je gezicht als een duikbril. En natuurlijk : 7x50. Helaas zonder centrale scherpstelling maar het is altijd afwegen. Mijn laatste Swarovski is écht scherper (8,5x44) maar wat je wint verlies je aan comfort (trillingen, kleiner veld, minder lichtsterk...) Een vizier vergroot meestal 4x ; een doel op 200 meter wordt gezien als op 50 meter. Vanaf de muur tot het target is het beslist niet verder... Bovendien worden ze ontdekt door een "bewaker". Ooit van honden gehoord ? Die ruiken je meteen, nog VOOR je over de muur klimt ! De mop met die fietspompen ? Ze gaan met 3 man ongewapend (een fietspomp "laden" duurt blijkbaar enkele minuten) en zonder voorbereiding de woonboot van een huurmoordenaar binnen. En die huurmoordenaar laat zich dan nog eens verrassen, ook. Geen waakhond, geen alarm, deur niet eens op slot, achteloos liggen lezen, geen wapen binnen handbereik...Wedden dat je op een dergelijke kleine woonboot al VOELT dat er iemand op je boot stapt ? En waarom die fietspompende pistooltjes van 3x niets ? Een mes of een stuk waterpijp kon prima de job doen en het zou minder professioneel ogen (nou ja...). De film is ook te lang en boeit (daarom ?) ook niet. Wat zeg ik : ik heb er zelfs 2 dagen over gedaan om hem uit te kijken. Ge moet niet vragen hoe spannend (geeuw) hij wel is. Ik verbaas mij er dan ook over hoeveel kijkers deze film toch een 10 meegeven.

Spielberg en ‘controversieel’ lijken op het eerste gezicht niet meteen samen te gaan. We hebben het hier immers over één van de meest geliefde en gekende regisseurs die ons eerder al trakteerde op luchtige blockbusters zoals Indiana Jones, Jurassic Park, Jaws, ET, Catch me if you can, … Anderzijds heeft de man van één van de “mooiste” en meest rakende Holocaust-films ooit gemaakt, waarvoor hij dan ook volledig terecht een Oscar kreeg. Schindler’s List (want daar hebben we het natuurlijk over) bleef echter veilig politiek correct. Ieder rationeel mens is het er mee eens dat de massale Jodenvervolging onder geen enkel beding goed te praten is. Bij Munich is die partijdigheid verdwenen. Dagelijks worden we op het nieuws geconfronteerd met het blijkbaar eindeloze geweld tussen Joden en Palestijnen. In dit conflict kies je niet zo maar partij voor de ene of voor de andere (misschien wel omdat de meeste onder ons er geen flauw benul van hebben waarover het eigenlijk gaat). In ieder geval hebben beide volkeren hun eigen redenen om hun plek daar aan de Jordaan op te eisen. Ook Spielberg, zelf een praktiserende Jood, blijft opvallend onpartijdig. Hij observeert, als een wetenschapper die zo objectief mogelijk de verschillende stadia van een (escalerend) proces wil beschrijven. In de taal van film laat hij zien hoe terrorisme en bloedvergieten alleen maar meer terrorisme en bloedvergieten oproepen. Er is geen grote moraalles, geen wijzende vinger; er zijn enkel de feiten die het publiek zelf mag/moet plaatsen en interpreteren. Het feit dat de Joden de film als pro-Palestijns, en de Palestijnen de film als pro-Israëlitisch bestempelen, zegt al genoeg. Soms tot vervelens toe van ondergetekende (ik geef het toe!), bleef ‘the Berg’ in menig filmmagazine jaar na jaar op die nummer één plaats van ‘beste regisseur’ prijken. Ik begon me eerlijk gezegd af te vragen waarom. Spielberg is ongetwijfeld een goed (of zelfs zeer goed) regisseur, maar er zijn er toch nog die wel eens dat plaatsje bovenaan verdienen? Munich heeft die topplaats, voor mij althans, weer helemaal gerechtvaardigd. In elke scène, in elke shot voel je het vakmanschap. De film staat nooit stil. Als het niet de personages zijn die bewegen, dan is het hun omgeving zoals flikkerende of kruipende schaduwen, donkerder kleurgebruik die je, net als bij ‘Avner’, naarmate de film verder gaat, minder en minder (gemoeds)rust gunnen. Paranoia en vermoeidheid beginnen toe te slaan. Nooit verliest de film haar vaart. Spielberg’s steeds bewegende regie laat dat simpelweg niet toe. Allemaal goed en wel natuurlijk, maar als je als publiek niet kunt meeleven met de personages of de gebeurtenissen, kan zelfs voortstuwende regie de boel niet redden. Deze betrokkenheid hangt natuurlijk ook veel af van de acteursprestaties en het script. Eric Bana is erg overtuigend als ‘Avner’. Zijn overgang van gezonde en gelukkige Mossad-agent naar getormenteerd en emotioneel “wrak” is zeer indrukwekkend. Je ziet het licht uit zijn ogen verdwijnen; in de plaats verschijnt holle, lege vervolgingswaanzin. Geoffrey Rush en Ciarán Hinds zijn zoals altijd hun degelijke zelf en ook Daniel Craig (in een van zijn laatste pre-Bond films) en Matthieu Kassovitz (‘Nino’ uit Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain) laten zich niet van het scherm spelen. Voor het script hebben Tony Kushner (jullie misschien bekend van het beklijvende Angels in America) en Eric Roth schitterend werk geleverd. Het objectieve karakter van de film staat enkele erg emotionele momenten niet in de weg, die doorheen de film steeds verder worden opgebouwd: van ‘Avner’ die een onschuldig praatje laat met de man die hij moet en gaat vermoorden tot een gesprek over het belang van culturele identiteit en het hebben van een thuisland met een PLO-terrorist (de tegenpartij!) (Ironisch genoeg leeft ‘Avner’ op het einde zelf als uitwijkeling in de USA). Goed en kwaad worden nog verder verstrengeld wanneer ‘Avner’ en zijn team uiteindelijk zelf ook vergeldingsacties op poten zetten. Spijt of berouw komt (als het al komt) altijd te laat. Het benadrukt nog meer dat alles enorm snel uit de hand kan lopen. Dat lijkt ook de eindshot van die twee beroemde torens in New York te willen zeggen. Had een andere regisseur over zo een explosief onderwerp (vergeef me het taalgrapje) een film durven/kunnen brengen? Waarschijnlijk wel (de 9/11 films staan al in de wachtrij!). Zou het resultaat echter even genuanceerd zijn zonder hierbij de minste betrokkenheid van de kijker te verliezen? We betwijfelen het. Oscarfavoriet Brokeback Mountain zal dit jaar waarschijnlijk het beeldje voor ‘Beste Film’ in de wacht slepen. Als het van mij zou afhangen, zou Spielberg er dit jaar ook nog eentje aan zijn collectie mogen toevoegen, en wel die met ‘Beste Regisseur’ erop.

nu pas gezien. Schande eigenlijk. Spannende film met erg goede acteerprestaties. Spielberg laat zien dat hij nog steeds een begrip is en blijft in de filmwereld. Van ontspanningsfilms (Indiana Jones), kinderfilms (E.T.) tot pure ernst (Schindler's List). Weinigen kunnen wat hij kan. Ook al heeft hij zen mindere films ook (Hook, Empire of the sun). Maar Munich is een van zijn betere films. Waarin hij wederom de nutteloosheid van geweld belicht. En waar weer wordt bewezen dat de politiek niet denkt aan eigen volk, maar aan eigen belang. Prachtfilm!!!

Hoe Spielberg scepsis er ook flink naast kan zitten.... Nu pas gezien. Indringend sobere schets van de post-traumatische kant van 'heldendom', verpletterende druk en die bizarre capaciteit van de mens om te compartimenteren tussen privé en the job zelfs indien die laatste een verschrikking is die hun toch verteerd. Waanzinnig koele fotografie en een verkwikkende, ongegloriefieerde captatie van geweld in een ijzersterke, moreel opaque intelligente plot zonder voorgekauwde lesjes. So much in there.... En blah en blah... MASTERPIECE!

Visiueel een prima werkstukje en ook het uitgangspunt is oké... De vaak ongeloofwaardige dialogen en de oh zo klassieke stijl maken echter dat deze film niet het meesterwerk is dat het had kunnen zijn...spijtig.