Ik vind dit een zeer saaie film, met een hoop gebeurtenissen die uiteindelijk op niets slaan, echt geen aanrader. Naam mijn mening is "11:14" een veel betere film in dit genre!

Paul Haggis is nog een relatief onbekende naam in filmland. Sinds de jaren tachtig is de man reeds bezig met het bij elkaar schrijven van allerlei televisieprogramma's en nu lijkt de grote doorbraak in Hollywood er ook te komen. In 2004 leverde Haggis reeds het scenario af voor Eastwoods kaskraker Million Dollar Baby. Nu, in 2005 levert Paul Haggis zijn eerste langspeelfilm af en het is meteen een schot in de roos. De critici strooiden met lovende commentaar en ook de ietwat conservatieve leden van de Film Academy vonden deze film drie Oscars waard. Dat de film ook in de categorie Beste Film won en zo topfavoriet Brokeback Mountain achter zich wist te laten, was een grote, maar zeker aangename verrassing. De underdog loopt weg met het beeldje. Haggis heeft het scenario van Crash in een mozaïekfilm gegoten. Moeilijk om te volgen is het niet écht, moeilijk om samen te vatten echter wel. Hier volgt een poging. Crash speelt zich af in Los Angeles. Een heel pak personages worden gedurende 48 uur gevolgd. Allemaal krijgen ze op een of andere manier te maken met racisme. Op het einde vallen alle puzzelstukjes in elkaar en worden de kluwen ontward en tot een mooi bolletje wol samengebracht. We zien Jean (Sandra Bullock) en haar man, de openbare aanklager van de stad. Peter (Larenz Tate) en Anthony (Ludacris) zijn twee zwarte boefjes. Don Cheadle speelt een rechercheur die een relatie heeft met zijn partner, een Latino. Verder hebben we nog officier Ryan (Matt Dillon) die zich kwaad maakt op een zwarte positief gediscrimineerde vrouw (er zouden volgens officier Ryan meerdere blanken zijn die het werk dat de vrouw nu uitoefent stukken beter zouden doen) omdat zijn vader geen goede medische verzorging mag ontvangen. De partner van officier Ryan is een nieuweling, een idealistisch groentje dat denkt de wereld te kunnen veranderen door het goede na te streven: officier Hanson (Ryan Philippe). Dan is er ook nog een Perzische winkelier en diens dochter (zij worden het slachtoffer van vandalisme) en een slotenmaker van Latijns-Amerikaanse afkomst. Een hele boterham dus en in het begin van de film weet je ook helemaal niet waar je het hebt. Toch zal je merken dat de film een coherent geheel vormt en dat op het einde van de film alle stukjes van de puzzel op zijn plaats terecht komen. Crash is een mozaïekfilm en duurt toch niet langer dan 105 minuten. Dit is echter net iets te kort om tien personages te bespreken. Toch is dit een bewuste keuze van de regisseur: hierdoor krijgt het verhaal een enorme vaart met zich mee en wordt de kijker verplicht om non-stop op te letten. Elk moment van de film krijgen we nieuwe informatie toegespeeld. Een tweede ding dat Haggis hiermee bereikt, is dat de film weinig tot geen diepgang kan schenken aan karakters van personages die maar enkele minuten in beeld zijn. Misschien had de film beter geweest als Haggis wél enkele karaktrs had uitgediept en zijn film toch wat langer had gemaakt. De toevoeging van enkele scènes kan absoluut geen kwaad. Anderzijds is dit misschien net een pluspunt: hierdoor creëert de kans om het maatschappelijk fenomeen racisme aan te klagen en niet de individuen in die maatschappij. Hoe grimmig en somber het thema ook mag zijn, Crash is een film met een positieve ondertoon. Als je even tussen de regels door leest, zal je merken Haggis ons wil vertellen dat, ondanks alle schoonheidsfoutjes in onze maatschappij, in elk mens een goed mens schuilt. Het enige probleem is dat niet iedereen deze goede kant van zichzelf reeds heeft ontdekt en dat we eerst een hoop problemen en miserie moeten doormaken om te kunnen beseffen dat we ons leven zouden moeten veranderen. Nog een sterk punt van deze film (aanleunend bij de vorige paragraaf): Crash vertelt niet over de problemen tussen racisten en niet-racisten en ook niet over het fenomeen blank tegen zwart. Hij toont net aan dat er bij iedereen ingebrande vooroordelen aanwezig zijn. De blanken hebben weliswaar vooroordelen tegenover zwarten, maar de zwarten hebben ook hun eigen vooroordelen tegenover de blanken. Ook de Chinezen, Latino's en alle andere rassen geven blijk van raciale ingebakken vooroordelen. Enkele sterke scènes wil ik u zeker niet onthouden: de eerste scène is diegene waarbij de slotenmaker zijn dochtertje probeert gerust te stellen omdat deze geweerschoten gehoord heeft. Ze heeft zich teruggetrokken onder haar bed. De slotenmaker legt zich op de grond en schenkt haar een onzichtbare mantel die haar moet beschermen tegen alle vormen van geweld. Een tweede scène die indruk op me maakte was de scène waarin officier Ryan een vrouw uit een gecrashte wagen redt. Hier ziet officier Ryan in dat mensen met een andere huidskleur ook mensen zijn, net als hijzelf. Dit is het scharniermoment in de film. De derde en laatste sterke scène in Crash is diegene waarin de slotenmaker bedreigt wordt met een pistool door de Perzische winkelier. De dochter van de slotenmaker ziet wat haar vader overkomt, bedenkt dat haar vader de allesbeschermende mantel niet meer heeft en loopt zonder aarzelen naar buiten om haar vader te beschermen. Ze springt haar vader om de hals zodat hem niets zou kunnen gebeuren en de Perzische winkelier schiet. Al bij al heeft Paul Haggis met Crash een sterk debuut afgeleverd ook al had het beter gekund en komt het af en toe rommelig en gejaagd over. Enkele extra scènes had de film echt geen kwaad gemaakt, maat het is hem bij deze allemaal vergeven. Crash is een goede film.

Het begin is een beetje raar, maar na een half uur zit je volledig in het verhaal en laat het je niet meer los. Meer dan juist een lesje over verschillende rassen... Echt een aanrader voor wie wat van actie houdt en wat emoties...

Het duurde even voor de film me meehad, omdat het er wel heel erg Amerikaans uitzag, maar toch, van genoten. Ben akkoord met Amerikaanse Oscar voor deze film.

crash is een boeiende goed gemaakte film over het heikele thema racisme. De verschillende verhaallijnen vloeien mooi in elkaar over en blijven boeien tot het einde van de prent. Alle acteurs overtuigden en leverden schitterend werk. De fotografie is bijzonder mooi. Toch blijft dit een typisch Amerikaanse productie met het onvermijdelijke happy (of toch bijna) end.