Al een tijdje geleden gezien, maar vind hem nog steeds één van de betere films. En alweer een pluim voor 'the Germans".

aanrader!

Prachtige film, met een terecht en motiverend cultuurpessimistische inslag. Weingartner maakt op die manier komaf met verlammende clichés. Ook het ritme van de film heeft me zeer bekoord.

Ik zat ogenblikkelijk ín het verhaal, en dat heeft niet enkel te maken hebben met de leeftijd, of de naar voren gebrachte leefstijl van de hoofdpersonages. De eerste momenten verwijzen bijna naar de puberse boosheid, de woede, de Rage (zoals ze het zoveel beter kunnen benadrukken in het Engels) die door je heen spoelt bij het ondergaan (zien!) van onrecht. Een betoging tegen armtierige omstandigheden waarin kinderen werken in Indonesië en een oude gek die niet meer weet of hij al een kaartje kocht voor de tram. Uiteindelijk het product van onze onverschilligheid en de mogelijkheid om al wat kapot is ogenblikkelijk te vervangen. We zijn verwend maar voelen ons niet schuldig. Een onoplettend moment en je knalt met je onverzekerde Opel Kadet tegen een SLR McLaren Mercedes. De gehaaste maar overrijke eigenaar verdwijnt zodra de papieren in orde raken. Plots heb je een berg schulden en je leven gaat op een halt voor een 8tal jaren. Je kan je huur niet meer betalen en gaat dan maar inwonen bij je vriend. Maar hoe, in hemelsnaam, kan je hiertegen een gevecht voeren. Hoe kan je, al was het slechts deels, wraak nemen voor deze ongelijkheid (in de theorie klinkt alles zo voorzien en zijn alle fouten die maakt je eigen schuld. Krijgen we, na onze fout te hebben gemaakt, te horen dat het nu tijd voor boetedoening is. Om ons berouw te kunnen tonen en deze fout nooit meer te maken). 'De Vette Jaren zijn Voorbij' is de boodschap die Jan en Peter achterlaten bij grootkapitalisten. Hun simpele methode, die niet enkel hun principes uitstraalt maar ze ook voortdurend op de proef stelt, is inbreken in hun luxe villa's, het meubilair verplaatsen (zonder te beschadigen) en hun boodschap achterlaten. Maar als ze in een dronken moment van pure vrijheid een impulsieve actie ondernemen, worden ze verplicht om een (jawel) de SLR McLaren bestuurder te ontvoeren. We zijn in deel twee van de film aanbeland (en verlaten de jeugdige en nachtelijke vrijheidsuitstapjes - het overtuigen van de vrienden is gedaan.. tijd voor de harde actie). Een ongelooflijk ideaal berglandschap, volkloos en ruim, verschaft ons met een nieuw decor. De principes worden hier bijna gebroken als interne sociale spanningen naar een hoogtepunt worden gedreven. Maar geen nood, het zal wel een happy end kennen toch? Afgesloten van de buitenwereld is het enigste wat men kan doen praten en algauw volg je de ene discussie na de andere. De pro's en contra's van het huidige systeem, de onhoudbaarheid van de sociale klassen die worden gecreëerd, de onverschilligheid van de groten, de onverschilligheid en onkunnen van al wie eronder staat. Het vergeten te denken en uiteindelijk het zaad van hun eigen sociale spanning, de vrij liefde. "Het is niet hij die het geweer maakt, maar hij die ermee vuurt die wordt veroordeeld", is een waardige afsluitquote.

Vond hem vooral traag, het idee was er wel maar is er zeker niet uitgekomen wat wel spijtig is.