Na het schitterende Amélie Poulain ook deze film gaan zien maar dat viel DIK tegen.

Jean-Pierre Jeunet raakte voor het eerst bekend door de absurde zwarte komedie Delicatessen uit 1991. Vier jaar later, in 1995, volgde La Cité Des Enfants Perdues. Deze twee films bezorgden hem enige bekendheid en Jeunet kreeg de kans om naar Hollywood te gaan om daar een filmproject in te blikken met een groter budget. Alien:Resurrection (alias Alien 4) werd een erbarmelijke film om zo snel mogelijk te vergeten. Na dit project te hebben afgerond, keerde Jeunet terug naar zijn thuisland Frankrijk waar hij zijn eerste écht grote en door iedereen geapprecieerde film kon maken: ik heb het hier over Le Fabuleux Destin D’Amélie Poulain. De wondermooie film over een jonge meid van Montmartre op zoek naar het geluk gooide hoge ogen bij critici én publiek. Jeunet had zijn miskleun van enkele jaren geleden hiermee meer dan goedgemaakt, maar tegelijkertijd had hij de lat voor zichzelf enorm hoog gelegd. Zou de opvolger het succes van Amélie kunnen evenaren? Die opvolger kwam er uiteindelijk in 2004. Het werd ‘Un Long Dimanche De Fiançailles. De film werd ook in de VS uitgebracht onder de titel A Very Long Engagement. Jeunet had voor het inblikken van deze film bijna onbeperkte middelen ter zijner beschikking. 50 miljoen euro was het prijskaartje voor Un Long Dimanche De Fiançailles en daarmee was het meteen de duurste Franse film ooit. De film handelt over vijf ter dood veroordeelde soldaten. De redenen waarom ze veroordeeld zijn lopen uiteen van zelfverminking tot moord en desertie. Ze worden als Kanonenfleisch in het loopgraaf Bingo Crépuscule geplaatst in het niemandsland tussen de Duitse en Franse linie. De rest zal zichzelf wel uitwijzen, denkt men. Eén van de vijf ter dood veroordeelden heet Manech en is de verloofde van de jonge Mathilde (Audrey Tautou). Wanneer ze te horen krijgt dat Manech dood is stort haar wereld als een kaartenhuisje in, maar ze weigert te geloven dat haar verloofde overleden is. Zij zou het immers voelen als hij dood zou zijn. Met het beetje geld dat ze ontvangen heeft na de dood van haar ouders begint ze een zoektocht naar de liefde van haar leven. We zien duidelijk aan Un long Dimanche De Fiançailles dat het een film is van Jeunets hand. Hij werkt, net als in Amélie, met korte fragmenten en een voice-over om zijn verhaal te vertellen. Het thema van de film is, als we het herleiden tot zijn beginselen, hetzelfde in de twee films ook al is het heel anders in beeld gebracht. Zowel Amélie als Mathilde starten een zoektocht naar geluk en naar liefde. Toch is de sfeer in de twee films anders. Waar Amélie eerder optimistisch was en zich afspeelde in een vrolijk, kleurrijk en idealistisch Parijs, is Un Long Dimanche De Fiançailles eerder hard en rouw. Deze film speelt zich immers af net na de Eerste Wereldoorlog. De oorlogsscènes zijn hard en realistisch in beeld gebracht. We zien ook aan het kleurengebruik dat de sfeer in de film helemaal anders is. Waar in Amélie vrolijke, lichte en felle kleuren domineerden baad Un Long Dimanche De Fiançailles eerder in donkere en neerslachtige tinten van geel, bruin en grijs. De film heeft één hoofdverhaal en vele zijsporen. Probeer alsjeblieft niet op al die zijsporen mee te gaan, want dat lukt je niet. Laat het allemaal op je afkomen, behoudt de rode draad en geniet van de mooie momenten van hoop en liefde. De vele verhaallijnen in combinatie met flashbacks maken de film moeilijk om te volgen, maar vreemd genoeg vergroot deze structuur en graad van ingewikkeldheid de aantrekkelijkheid van de film. Audrey Tautou zet hier wederom een pracht van een acteerprestatie neer. Het gevaar na Amélie was dat we, telkens we Audrey in een andere film zouden zien, haar zouden blijven associëren met de voor velen onsterfelijke Amélie. Wel, dat is niet het geval. Tautou zet in deze film een zeer geloofwaardig, introvert, dromerig en hoopvol karakter neer. Mathilde plaatst haar hoop in handen van het lot door het spelen van spelletjes. Zo loopt ze de auto waarin Manech zit via een binnenweg achterna en vertelt ze zichzelf dat Manech levend zal terugkeren als ze voor de auto bij de bocht is of zegt ze later, wanneer ze in een trein zit, dat Manech nog leeft als binnen de zeven seconden de conducteur zijn hoofd naar binnen steekt. Amélie daarentegen was helemaal tegengesteld aan Mathilde: mysterieus, integrerend en optimistisch. De oplettende kijker heeft ook een grote actrice als Jodie Foster in een bijrolletje ontdekt. Ze vertolkt Elodie Gordes en doet dat geweldig. Het getuigt van lef dat Jeunet een grote en bekende naam als Foster niet in een hoofdrol heeft geplaatst, maar wel in een bijrolletje waarvoor ze amper enkele minuten in beeld dient te komen. Jodies Frans is trouwens vlekkeloos. De meningen over Un Long Dimanche De Fiançailles zijn verdeeld, maar ik vind het een practige film. Jeunet weet hier zijn chef d’oeuvre (Le Fabuleux Destin D’Amélie Poulain) zeker te evenaren en misschien zelfs te overtreffen. De twee Oscarnominaties vijf Césars zijn meer dan verdiend. Jeunet heeft immers een mooie film afgeleverd en ook Audrey Tautou levert uitstekend werk. Dit is een film die je bijblijft en die iedereen zeker eens gezien moet hebben.

Het boek van Sébastien Saprisot is een donker-cynisch verhaal over de odyssee van de in haar rolstoel gekluisterde Mathilde. Zij wil maar niet geloven dat haar geliefde in de slachthuizen van WO I verdween en onverbiddelijk trekt ze erop uit...Jeunet heeft slechts een flinterdun draadje in zijn scenario behouden om zo Mathilde(een hemelse Audrey Tautou) om te toveren naar een méér "amélitisch" personage. Het feit dat "Warner Bros" met enorm veel dollars over de brug kwamen is duidelijk te zien...Jeunet kan nu volle gas geven en que decors, kostuums, special-effects vliegen de nu tot euro's omgedoopte dollars over het scherm. Jeunet bewees met de 2e beste "Alien" dat hij een superproduktie de baas kan en dat toont hij hier tenvolle. Zover zelfs dat men 2u10 naar een mooie glazen bol zit te staren die Jeunet 2-3-keer omdraait, want als het sneeuwt dan zijn sommige scènes gewoonweg indrukwekkend. Maar "Un long dimanche..." is helaas niet méér of minder dan een doordruk van Amélie Poulain tot de 10e macht. Hetgeen hier ontbreekt is warmte, emotie én echte gevoelens van de verschillende protagonisten(en dat zijn er héél wat, wow). Misschien de duurste Franse film ooit, maar één van de banaalste ooit

een schitterende film, beter dan amélie. want, even mooi, maar mèt verhaal.

Beter dan verwacht. Goede acteerprestatie van Audrey Tautou!