Tijdens de film zat ik constant te bedenken: wat is nu het recept van Haneke? Ik heb nu zowat al zijn films gezien en het is steeds dezelfde truc, dezelfde emotie. 1) Je legt niets uit. 2) Je toont onverbloemd geweld. 3) Je schrapt alle humor. Humor is des duivels. 4) Je schrapt ook alle andere positieve zaken zoals seks (tenzij de ziekelijke soort), liefde, tederheid, aandacht, affectie... 5) Vervreemding is troef. Als persoon A bijvoorbeeld iets zegt tegen persoon B, dan volgt er stilte of B zegt iets dat totaal geen antwoord is op de vraag. 6) Je stelt maatschappelijke vragen (lekker makkelijk in deze tijden!) maar je hebt niet de ballen om er maar één te beantwoorden. 7) Als een shot na 5” al uitverteld is (bvb Huppert die een koekje eet en drinkt) laat je het nog lekker 30 of 90 seconden doorlopen. Iritatie gegarandeerd! 8) Als mensen in de verte lopen en je dus niet kan zien wat er gebeurt, laat je ze rustig in de verte lopen. Laat de kijker maar raden wat er gebeurt. 9) Overal vertel je dat je tegen geweld bent enz maar je toont het maar lekker (zie ook Natural Born Killers en de zever die Oliver Stone daarover verkondigde). 10) Op het einde knip je de film af op een willekeurig moment (er is toch geen verhaal), zodat je een lekker open einde hebt. De kijker moet zelf maar zien wat hij ermee doet. Probeer dit recept maar, succes gegarandeerd! PS ik las vlak na de film dat Michel Houellebecq en Haneke gaan samenwerken. Ze delen inderdaad dezelfde zwarte levensvisie. Het verschil is dat de boeken van Houellebecq fantastisch zijn. De films van Haneke daarentegen zijn strontvervelend.

La Pianist was een briljante film, Le temps du loup haalt niet zijn niveau, maar toch blijft deze film je lang najagen, met zijn koude lange beelden, zoals de wolf overleeft zie je hoe de mensen samenhokken om dan proberen te overleven of te vluchten. En het eindbeeld zal nog lang op mijn netvlies gebrand zijn. Uitstekende film.

Na het meesterlijke 'La Pianiste' lagen mijn verwachtingen misschien iets te hoog voor deze nieuwe hereniging tussen Haneke en Huppert. Niet dat 'Le Temps' een slechte film is, verre van, maar er schort toch wel het één en het ander aan. Haneke weet -zoals steeds- een heel beklemmende sfeer te scheppen,maar laat hier op puur verhalend gebied wel wat steken vallen en ook het einde kon mij helemaal niet bekoren. Anderzijds stelt hij zijn fans niet teleur : er zitten traditiegetrouw een paar echt schokkende scenes in, en de acteursregie is uitmuntend. Aanrader voor Haneke-adepten, maar nieuwe fans zal hij met deze film niet bijwinnen...

Meeslepende en zwaarmoedige film, realistisch.

hoewel minder scherp dan de andere haneke-films, levert le temps du loup een ijzig beeld op van de ontreddering van mensen die alle houvast zijn kwijtgeraakt. in een wereld waarin geen regels meer gelden, worden alle vanzelfsprekendheden opnieuw in vraag gesteld. zoals respect, naastenliefde, dood en leven. de film focust tegelijkertijd op de haast onmerkbare overgang naar het onmenselijke, die het gedwongen samenleven van een groep overlevers tot een hel maakt, als op het humane dat overleeft in het respect voor de doden, of de vriendschap die opbloeit tussen enkele jonge vluchtelingen. mooi, maar soms net iets de nadrukkelijk metaforisch. ik miste de messcherpe analyse van bijvoorbeeld la pianiste.