Synopsis : Met identiek dezelfde klankband heeft Marguerite Duras een 'India Song 2' gemaakt, een unicum in de geschiedenis van 'sequels' en 'remakes'. Het beeld is nu nog leger gemaakt, zodat de stemmen nog vrijer kunnen circuleren in het volkomen verlaten Rothschild paviljoen, met zijn gebroken tegelvloer en bouwvallige muren, de schimmel en het stof. In zekere zin is 'Son nom de Vénise..' een negatieve echo van het origineel. Duras: 'Zodra ik 'India Song' had afgewerkt, kreeg ik het gevoel dat er iets ontbrak. Ik had ook alle lust verloren om te filmen of te schrijven. Die film kan niet zijn wat hij is zonder 'Son nom de Venise..'. Er is iets als een organische eenheid tussen beide films. Formeel gesproken is de klankband strikt identiek. Maar terwijl de stemmen, het geroezemoes en de muziek zijn gebleven, werd de locatie ontruimd. De dood, die in 'India Song' al werd aangkondigd, en de passage van de tijd hebben hun werk gedaan.' Voor Duras zelf betekende deze even radicale als sobere film meteen een hergeboorte. Juist door de meest extreme scheiding van beeld en geluid, en de negatie van alle filmregels, ontstond een van de meest memorabele films ooit, een ervaring die nog lang blijft nazinderen.