Zeer degelijke doorlichting (van een doorsnede) van de maatschappij: de kijker krijgt Kaye's visie via de wat afstandelijke (invallende) leerkracht Henry Barthes(Adrian Brody in bloedvorm). Hij tracht onbewogen maar steeds hulpvaardig de brokken bijeen te houden, zelfs te lijmen, maar ontdekt dat zijn leven er zelf onder gaat lijden. Mooie cast met Christina Hendricks en Marcia Gay Harden(letterlijk dan!) en verder James Caan, Lucy Liu, Bryan Cranston en William Petersen. De ietwat kille kijk op de povere staat van het hedendaagse onderwijs, ouderenzorg, kinderprostitutie en puberproblemen maken het net geen doffe ellende, maar zo kenden we ook 'American History X' al, niet waar Tony ...

Een film met een duidelijke boodschap, een goede rol van Brody en de andere leden van de cast. Maar de film sprak me in zijn geheel niet zo aan, ik heb over dit onderwerp betere en boeiender films gezien.

Als "oud-leraar" keek ik écht naar deze film uit. Maar wat een ontgoocheling ! Het is allemààl véél en véél erger (zoals ik al probeerde te formuleren bij "Entre les murs" of hoé heette dat filmke ook al weer ? Het is zowat ONMOGELIJK om nog op een "min of meer SERIEUZE" manier "lés te geven". Véél te veel problemen met de ouders, veel te veel problemen met de collega's. Om maar over de minkukels van "leerlingen" te zwijgen. Onopgevoed (wié zou het wel doen) ; want papa en mama liggen te vozen met hun/haar "nieuw(e) vriend" !) En dit is nog maar het begin want wié gaat nu nog kinderen (proberen) OP TE VOEDEN ? Ja, in "mijn tijd" : ouders én grootouders. En nu ? Nu zijn al die ouders aan het rondpoepen dat het geen nààm meer heeft. Ze beséffen niet ééns dat ze...........kinderen hébben. Laat stààn een verantwoordelijkheid !!! Oerdomme film, kortom !

Tony Kaye (je kan, nee, je moet hem kennen van het onvolprezen meesterwerk "American History X") slaagt er eindelijk in om nog eens een film in de zalen te krijgen. En wat voor één! "Detachment" leest als de zoveelste herhalingsoefening op de american highschool movie ("The principal", "Dangerous Minds"...) en dat lijkt niet direct een reden om naar de cinema te spurten. Kaye verheft dit uitgebloede genre echter tot niets minder dan Grote Cinema (zeg maar gerust kunst)! Geholpen door een geniale vertolking van Adrien Brody, krijg je hier een film te zien die na een half uur zich heel ongemakkelijk onder je huid nestelt en daar nog een hele poos zal blijven nazinderen nadat je de zaal verlaten hebt. Een licht tussendoortje moet je dus niet verwachten, evenmin als brutale geweldsequenties of niets ter zake doende vuilbekkerij. Nee, wat je hier ziet zijn real people met real feelings en real lives. Emo-cinema dus, maar van de extreem goede soort. Kaye gebruikt bovendien een paar heel clevere montagetrucjes, excellente camerawerk en kan togen op een script dat de nadruk legt op de uitwerking van de karakters in plaats van op spectaculaire plot-twists. "Detachment" is zonder meer een must-see voor iedere ware filmfan.