Monsieur Lazhar van de Canadees Philippe Falardeau begint heftig. Met een schooljuffrouw die in een klaslokaal in Montréal, het leven moe, aan een koord bungelt. De school is in shock. Vooral haar leerlingen Alice en Simon, over zichzelf schuldig verzuim afroepend, zijn er niet goed van. Een psychologe wordt opgetrommeld maar biedt weinig soelaas. Die komt er pas als de Algerijnse vluchteling Bachir Lazhar zich aanbiedt om de dode juffrouw te vervangen. Aanvankelijk heeft hij het niet zo makkelijk om Alice en Simone en de andere kinderen voor zich te winnen. Zijn dictee over Balzac wordt maar matig enthousiast onthaald, net als de pedagogische tikken die hij occasioneel uitdeelt. Maar beetje bij beetje begint zijn slaan en zalven-aanpak aan te slaan. Ineens is er die klik met de klas. Monsieur Lazahr en de kinderen zitten niet alleen in dezelfde klas maar ook in hetzelfde schuitje. Want de leerlingen rouwen om hun juf. Terwijl Monsieur Lazhars vrouw omkwam tijdens de burgeroorlog in Algerije. De sympathie van de leerlingen voor Monsieur Lazhar wordt duidelijk bij het maken van de klasfoto. In plaats van Chééése, roepen ze uit alle macht Bachiiiir. Monsieur Lazhar is een fijn en teder filmpje, op het fragiele af, gemaakt met een klein budget maar met een groot hart. Maar tegelijk is het een onderhuidse aanklacht tegen de manier waarop volwassenen omgaan met kinderen. Een tik verkopen of knuffel geven, mag niet meer. In de film hoor je dan ook een van de lesgevers zeggen. “Werken met kinderen is als werken met radioactief afval. Don’t touch!” . Tijdens het schrijven van het script van Monsieur Lazhar zag Falardeau het ultieme schooldrama en Gouden Palm-winnaar Entre Les Murs. Wat ontmoedigd wilde hij zijn pen neerleggen. Niet te overtreffen, was zijn oordeel. Gelukkig zette hij door om een film te maken die meteen genomineerd werd voor Oscar van Beste Buitenlandse Film. Een nominatie die wat onder de radar bleef omdat twee monumenten, favoriet en uiteindelijke laureaat A Separation en onze eigenste Rundskop, met alle aandacht gingen lopen. Ietwat jammer, want Monsieur Lazhar catalogeren we als een schoolvoorbeeld van cinema met kleine gebaren maar met groots resultaat. Een film ook die je het geloof in de mensheid, mocht je dat verloren hebben, doet terugwinnen. Met o.a. Cronenberg, Egoyan en Cianfrance raakte het klasje van grote Canadese regisseurs al flink bezet. Maar laat Falardeau maar aankloppen. Hij mag er wat ons betreft zo in.

Eén van de betere feel-goodfilms zonder overdreven goedkoop sentiment. Heel knappe sobere vertolkingen. Ik geef een 9

Zeer sober in beeld gebracht verhaal over de belevenissen in een Canadese lagere school waar leerlingen, directie en leerkrachten werden geconfronteerd met de zelfmoord van een lerares en de verdrongen trauma’s die dit opwekt bij alle protagonisten. Met de komst van ene mijnheer Lazhar, een Algerijnse immigrant met een gehavende ziel en ook op zoek naar enige houvast en menslievendheid, wordt het verhaal op gang getrokken. Met enkele rake penseeltrekken schetst regisseur Falardeau op een erg geloofwaardige en zéér herkenbare manier het dagelijkse reilen en zeilen in een (lagere) school. Grootste verdienste van de film is ongetwijfeld de ongelooflijk mature en naturelle vertolkingen die de maker uit zijn jonge cast wist te halen (zie o.a. de huilscène van het jongetje Simon). Zonder beroep te doen op de trukendoos van het goedkope sentiment weet deze fijnzinnige film te raken en geeft hij bovendien en passant ook nog een doordenker/opsteker mee: hoe gaat een samenleving om met haar inwoners waarin het aanraken van een kind (zowel de pedagogische tik als de hartverwarmende knuffel) als een bedreiging en ontoelaatbaar gedrag worden geïnterpreteerd?