Met Tyrannosaur krijgt de toeschouwer een welgemikte stomp in de maag, waardoor hij na de aftiteling nog luttele minuten naar adem zal moeten happen. Dit regiedebuut van acteur Paddy Considine sluit naadloos aan bij de grote Britse traditie van het “kitchen sink drama” of gootsteenrealisme, waarbij de personages de demonen bij zichzelf en hun onmiddellijke omgeving dienen te bekampen en daarbij een beroep doen op een areaal van zelfdestructieve handelingen, geweld, gevloek, alcohol,…De working class heroes van dienst worden op een ongelooflijk intense manier gestalte gegeven door Ken Loach- en Mike Leigh- habitués Peter Mullan en Eddie Marsan, maar dé revelatie is ongetwijfeld Olivia Colman als Hannah, de winkelierster met het gebroken hart die aanvankelijk enig soelaas poogt te bieden aan Joseph (rol van Mullan), de in zichzelf gekeerde, maar ook in zijn eigen bestaan opgesloten eenzaat. Tot we ook haar hartverscheurend bestaan leren kennen en zij uiteindelijk bij hem op zoek gaat naar dat tikkeltje begrip en affectie. Tyrannosaur is een weinig opbeurende, maar erg aangrijpende, geloofwaardige en authentieke film (wat van weinig films uit het huidige bioscoopaanbod kan worden gezegd). Een gitzwart drama, maar voor mij beslist een van de beste films van de voorbije vier maand.