Ik bleef op mijn honger zitten. Ik wou wat meer historische informatie, ik was immers nog kind toen deze mevrouw premier werd en veel was me ontgaan. Maar nee, de makers wouden ons een dementerende oude vrouw laten zien... voor welke leeftijdscategorie was de film dan bedoeld?

Vrij teleurstellende film over het toch wel verbazingwekkende leven van Thatcher. De keuze om ongeveer een vierde van de film over de dementerende ex-first lady die het verlies van haar echtgenoot probeert te verwerken te laten gaan, is een foute zet, want daardoor wordt de politieke loopbaan van Margareth veroordeelt tot een aaneenschakeling van korte fragmentjes die de post-Thatcher-generatie niet veel zal bijbrengen. Gelukkig is er de doorleefde vertolking van Streep die veel goedmaakt.

Uit niets, of toch uit zeer weinig, blijkt dat hier om een ijzeren dame ging/gaat. Of men doelt misschien op de roestplekken op haar ondertussen vervlogen ziel. Meryl Streep doet uiteraard meer dan acteren, ze is gewoon ol'Maggie, maar dan heb je ook zowat alles gezegd. Fragmentarisch, bijna opppervlakkig passeren er decennia aan familiefeiten, politieke issues en persoonlijke vendetta, maar enige duiding of diepgang ontbreekt. Zelfs een fanclub had een meer kritische noot durven uiten. Neen, dit is een gemiste kans. (Het deed me ook ietwat denken aan de dubbele Soderbergh-verfilming van Che Guevara's leven. Zelfde gedachte: "Hier zat zo veel meer in! Zonde toch.")

Je kan voor of tegen Thatcher zijn, je kunt het een takkenwijf noemen, beste LDC/NEO, maar het enige waar het hier om gaat is: hebben de makers een interessant filmisch kijkstuk afgeleverd? Het antwoord is dubbelzinnig, zoals de hele film trouwens. We zien een dementerende ex-premier duchtig door haar appartement schuifelen, voortdurend in druk gesprek met haar overleden echtgenoot of dochter. Haar onstuitbare opgang van kruideniersdochter tot het hoogste ambt van het land wordt in korte flash backs gereconstrueerd, haar politieke overwinningen worden mondjesmaat gesavoureerd, maar telkens ontbreekt de context, worden de gevechten voor en achter de schermen weggegomd en hebben we het raden naar de echte totstandkoming en drijfveren van haar beleid (tegen de vakbonden, voor de Falklandoorlog, tegen Europa, voor privatiseringen,…). Wat finaal overblijft is een weliswaar fenomenaal vertolkt vrouwenportret dat spijtig genoeg weinig inkijk geeft in de getormenteerde ziel en het elf jaar lange verblijf in de politieke arena van een de markantste politieke figuren van de laatste decennia.

Een 2e maal, zodat jullie "goed" begrijpen wat "mijn" mening is over die "lady"*cough*....... Britse PM. Phyllida Lloyd speelt het o zo slim/hypocriet door Thatcher te introduceren als een oud, ziekelijk wijf of dé enige vrouw tussen een mannenbastion om toch maar die sympathie binnen te halen. Het échte takkenwijf die haar land in een diepe economische afgrond duwde en bloed aan haar handen had door haar ultraliberaal régime zie je nooit. We verdoemen het I.R.A tot op vandaag, maar net als de poging met het valiesje krek naast Hitler ontsnapt ook zij aan een bomaanslag. "Iron Lady" is een walglijke "hommage" aan een vrouw die over lijken ging en niet aarzelde een oorlog uit te lokken om zich populair te maken. Alan Moore schreef niet voor niks zijn meesterlijke "V for Vendetta" als een pamflet tegen haar diktatuur.