Hoge verwachtingen die niet werden ingelost. Net als destijds 'A history of violence' raakte ook deze film mijn koude kleren niet, zelfs al waren er heel wat goede ingrediënten aanwezig (o.a. goede acteurs, het freud/jung gegeven dat mij wel interesseert). Misschien moet ik mij er eens bij neerleggen dat Cronenberg niet echt mijn ding is.

Chris Hampton schreef het fascinerende script van deze elegante,époque-Cronenberg naar zijn toneelstuk "The Talking Cure". Vandaar de ietwat academische toon in deze zelfontleding van het oeuvre van de "master of bodyhorror" doorheen zijn idolen Jung & Freud. Cronenberg's extreme fascinatie voor de menselijke psyche en de buitenissige gevolgen/uitwassen op het lichaam doorloopt meesterwerken als "Shivers"-"The Fly" of "EXistenZ". Die metamorfose weerklinkt dan ook in de verbale steekspelen met hun véélzeggende symboliek tussen de twee grondleggers van de psychoanalyse of de seksuele uitwassen/onderdrukking van Spielrein/Emma. Deze "mindhorror" over de diepduistere projecties van het onderbewustzijn is dan ook een verderzetting van de iets "rijpere" regie bij de cineast. Dit is niets meer of minder dan Cronenberg die de deuren van zijn werk wijd open zet en ze laat interpreteren door het metaforisch-synoniem psychoscenario. Zoals een Eastwood zit alles perfect door die vertrouwde ploeg die op de eindtitels paraderen. Dikke sigaar voor Viggo Mortensen en "hot boy" Michael Fassbender("Shame"). Onze palm gaat echter naar de pakkende,maniakale Keira Knightley.