Vaders die incest plegen met hun dochter, het is een prangend, maar helaas wel vaker voorkomend maatschappelijk probleem. Ook de filmwereld heeft deze problematiek al meermaals op het witte doek gebracht, vraag is of deze “Elle ne pleure pas, elle chante” nieuwe invalshoeken of benaderingen weet te vinden. De regisseur is maar ten dele in zijn opzet geslaagd om het blijvende leed dat de protagoniste is aangedaan in beeld te brengen. Een gammel scenario, houterige dialogen , een jonge hoofdrolspeelster ( Erika Sainte) die geen diepgang in haar personage weet te leggen, alle andere personages die veel te weinig zijn uitgewerkt (de moeder die alles ontwijkt, de broer die alles pas later te weten komt, de minnaars die zeer veel begrip en geduld vertonen of net niet…) doen de film finaal de das om.