meer bewijs dat de oscars een complete grap zijn (geworden). Sentimentele draak met een compleet miscaste Clooney in de hoofdrol. Geef hier dat beeldje! En dan die verschrikkelijke soundtrack, van begin tot eind hawaiideuntjes; en nee Biffy Clyro is enkel te horen bij de trailer. Hollywoodcinema van het ergste soort.

Het onder de loep nemen van een man bij een sentimenteel drama is zowat het handelsmerk van Payne("About Schmidt"-"Sideways").Ook hier vecht een enorm "kwetsbare" Clooney in een a-typische rol tegen de existensiële zin van het leven; niet zonder dat typisch cynisme en humor. Ook de titel is tweeledig en slaat zowel op de landsverdeling als de vader/kindrelatie net als het tegendraads gebruik van het "paradijselijke Hawaï". Opnieuw gebruikt Payne de roadmovie-struktuur om zijn rake sociale observatie kracht bij te zetten en het kleurrijk gezin beter in te vullen(rebelse Shailene Woodley zien we zeker terug). Een meesterwerk is dit niet, daarvoor is het script té voorspelbaar en gebruikt men gekende clichétruukjes. Toch een rijk, dynamische prent met een schitterende Clooney die een Award zeker waard is.

Februari is oscarmaand en dat merken we aan het soort films die in de zalen komen. Clooney -academy chouchou- doet andermaal een poging om de het beeldje voor beste acteur binnen te halen met een film waarvan je al op voorhand weet dat de stemgerechtigden hier massaal hun lof over gaan zingen. Flinke snuif melodrama, hot leading man, stroperige soundtrack erover gieten en afkruiden met een beetje humor en net genoeg "fuck"s in de dialogen om de oude haaien een "ooh" te ontlokken. Nog steeds alle respect voor George, zowel als acteur als regisseur, maar in "The Descendants" speelt hij nu toch niet bepaald zijn beste rol. Zo spetterend en amusant Alexander Payne's vorige prijsbeest "Sideways" was, zo loom en voorspelbaar is zijn nieuwste film. Ik was alvast niet onder de indruk.