Een van de laatste grootste taboes, nl. de onvoorwaardelijke ode aan het moederschap, wordt hier onderuitgehaald en op een uitgepuurd stilistische manier in beeld gebracht. Met dank aan een opnieuw fenomenale Tilda Swinton als de veelgeplaagde, totaal verlaten en geïsoleerde moeder-echtgenote die het zware leed van een compleet verziekte moeder-zoon relatie en geëindigd in een waar bloedbad, moet torsen en verwerken. Een minpunt is de van kilometers ver aangekondigde slachtpartij, met pijl en boog, die (schizofrene?) zoon Kevin, uitstekende rol van nieuwkomer Ezra Miller, als ultieme daad van tegendraadsheid zal plegen in een school. De manier waarop regisseur Lynne Ramsay dit verhaal beetje bij beetje uit de doeken doet, dwingt heel wat respect af en resulteert in een erg oncomfortabele, confronterende kijkervaring die nog een tijdje na de eindgeneriek blijft nazinderen.

Knappe film met een beladen thema. Bijzonder opgebouwd en krachtige acteer prestaties !

Straffe Cinema dit! De immer uitmuntende Tilda Swinton neemt de hoofdrol voor haar rekening en vertolkt een moederfiguur wiens getroubleerde tienerzoon behoorlijk wat op zijn kerfstok blijkt te hebben. Wat precies en vanaf wanneer de moeder/zoon relatie foutloopt, komen we via flashbacks te weten. Verrassend sterke dialogen, uitgekiende montage en vooral ingetogen, maar o zo doeltreffend acteerwerk zorgen voor een brok onthutsende film, die je nog heel lang zal achtervolgen.

Super-interessant onderwerp!! (of iemands karakter / persoolijkheid / gedrag aangeboren of aangeleerd is...), Héél goed verfilmd!!, héél goed geacteerd!! Maar ik vind dat de situaties/gebeurtenissen in de film vrij (en on-nodig) extreem zijn..., dat het onderwerp niet voldoende expliciet in de film 'besproken' wordt..., en dat een eventuele conclusie iets té veel aan de film-kijker wordt overgelaten...

Na haar veelbelovende "Ratcatcher"('99) en "Morvern Callar"('02)is de talentrijke Schotse Lynne Ramsay eindelijk terug met een originele, taboebrekende kijk op de moeder-kindrelatie. Met alomtegenwoordige rode tinten en een fascinerende montage/collage schildert ze een heerlijk, niet zo alledaags portret van de verontrustende én gewelddadige relatie tussen de twee uiteinden van de navelstreng. Een alwéér sublieme Tilda Swinton gaat in de clinch met haar "Rosemary's baby" Kevin(belofte Ezra Miller). Emotioneel enorm intens, complex van struktuur, met buitengewone geluidseffekten toont Ramsay doorheen Swintons' ogen een ware helletocht zonder het minste oordeel of suggestie aan te reiken. Ze laat de toeschouwer oordelen over "hypocriete moederliefde" vs. "kinderlijke onschuld" en slaat meteen de ruiten in van een schijnheilige samenleving en het "onaantastbaar moederschap". Het enigma krijgt slechts in de slotbeelden een schijn van een catharsis mee alhoewel je met Ramsay nooit weet. "Kevin" is een enorm fascinerende ervaring over dysfunctionaliteit binnen het gezin(Swinton noemt het zelfs "oorlog")en tevens een pakkende ervaring die bij vele toeschouwers nog lang zal nazinderen of leiden tot een flink stuk debat. Te Cannes werd dit virtuoos werkstuk schandalig over het hoofd gezien...of mogen we de meest duistere zieleroerselen van het mensdier niet zien?