Laat ik maar beginnen met het feit dat ik helemaal geen liefhebber ben van Lars von Trier, maar wou toch wel eens weten wat hij zou doen als hij een SF-film zou maken. De prent heeft een heel goede cast, die het prima doet zonder uitzonderingen, en ook de beelden zijn mooi. Maar, het verhaal ook van de hand van von Trier, is helemaal niet mijn ding. Net als bij zijn andere filmen heb ik me hier ook alweer stierlijk verveeld, al zaten er op het einde van de film wel enkele indrukwekkende scènes. Eén les heb ik hieruit geleerd, de volgende Lars von Trier film laat ik aan mij voorbij gaan.

Fantastische begin- en eindbeelden. Maar daartussenin gaat het helaas véél te traag. De film duurt dan ook 130' en dat is mijns inziens zeker 30' te lang. Het ritme is traag en er zijn te veel herhalingen. De bruid gedraagt zich bizar bijvoorbeeld, ok, dat snap je al snel - maar vervolgens toont von Trier dat nog eens 10x. Idem met de planeet die nadert. (Noot: is de stem van Kiefer Sutherland onherroepelijk gedaald of duwt hij zijn stemgeluid met opzet omlaag? In '24' werkt het, hier irriteerde het me.)

Relnicht Von Trier herpakt zich na het desastreuse "Antichrist" gedeeltelijk met zijn nieuwste prent. Alweer loodzwaar qua thematiek, maar met glansprestaties van leading ladies Dunst en Gainsbourg wordt dit -wanneer de beladen onzin achterwege blijft tenminste- een fraai geacteerd drama dat helaas wat ritme en toegankelijkheid mist om je echt te pakken. Laat ons het houden op "interessant..."

Mooie beelden: zeer zeker ! Dunst speelt geweldig ... De planeet Melancholia is een lust voor het oog ... , maar toch is dit een saaie film ( behalve eerste half uur ) met een aantal saaie personnages , dwaze conversaties en ongeloofwaardige plotwendigen ...

Dat Lars von Trier zonder twijfel aan tafel mag met filmgoden als Kubrick of Tarkovsky, bewijst hij andermaal met deze grootse operafilm, een metafoor over zijn "melancholie/depressie"(en dat de"Cannesgrap" meer mensen zal aantrekken is fijn meegenomen). Deze moet je zowel auditief en zeker visueel ondergaan, je laten meeslepen met de gevoelens zonder écht zovéél aandacht te schenken aan de "fabel"achtige gebeurtenissen. Net als Allen gebruikt von Trier Kirsten Dunst als zijn alter-ego. Nooit was deze Amerikaanse aktrice zo indrukwekkend en kreeg er terecht de Prijs voor Beste Vertolking voor. Controversieel én paradoxaal, zowel naar vorm als inhoud, splitst de prent zich in een soort "Festen"-atmosfeer met de alomtegenwoordige "Space Odyssey" nooit veraf. Vreugde, pijn, angst zouden negatief moeten overkomen, maar niet op de "planeet von Trier". Hier voelen die als een verlossing, een "eindelijk gedaan" of "mensen zijn hier overbodig"-gevoel...en het werkt nog ook. Dit alles op meesterlijk, verbluffende beelden en barok-imposante Wagneriaanse muziek. Enorm creatief, passionele vertolkingen van een Gainsbourg, Hurt of Kier vervolledigen het tableau. Deze "end of the world"-symfonie vormt samen met "Antichrist" een heerlijke diptiek en het beste wat deze eigenzinige Deen uit "zijn chaos-melancholie" kon halen. Een werk van meesterlijke schoonheid door een echte grootmeester. Onmisbaar!!!