Once Upon a Time in Anatolia : getekend en geketend door het leven Vanuit de nachtelijke heuvels van Anatolië doemt een kolonne auto's op. Aan boord zitten de plaatselijke notabelen - de politiecommissaris, de dokter, de officier van justitie. Ze zijn op zoek zijn naar een plek waar een moordslachtoffer zou zijn begraven. Ook de verdachten Kenan en zijn broer zijn er bij. "Was het hier, Kenan?", vraagt de politiechef als ze stoppen bij een waterbron. Kenan geeft geen sjoege, dronken als hij was op het moment van de feiten. Zo begint Once Upon a Time in Anatolia, de nieuwste van het Turkse filmwonder Nuri Bilge Ceylan. Het is meteen duidelijk, wie een flitsende politiethriller verwacht met aan het eind de slechterik die in de boeien wordt geslagen, is eraan voor de moeite. Wie de moord pleegde, zal Ceylan worst wezen. In plaats daarvan laat hij meer dan 2,5 uur lang de mannen gesprekjes met elkaar aanknopen. Schijnbaar over koetjes en kalfjes (over buffelyoghurt bijvoorbeeld of de risico's op prostaatkanker). Schijnbaar, want met al dat gepraat geven de personages, getekend en geketend door het leven als ze zijn, stuk voor stuk hun persoonlijke grieven en geheimen prijs. De politiechef bijvoorbeeld heeft angst voor zijn vrouw, de dokter dan weer angst voor de dood: "kilte en duisternis zullen onze vermoeide ziel omhullen", horen we hem achteloos leunend tegen een auto zeggen. Ceylan laat de camera plakken tegen de pratende gezichten die naar het eind van de film - Ceylan is niet vies van enige symboliek - steeds meer littekens vertonen. Want niet alleen de verdachten, maar ook de onderzoekers hebben boter op hun hoofd. Tussendoor toont Ceylan in lange breedbeeldshots de eindeloze Anatolische steppes om dan weer te focussen op de mooie burgemeestersdochter die met een sfeervol paraffinelampje - én een blikje cola - een streepje licht brengt in de donkere gedachten van Kenan. In zijn vorige films (Distant, Climates, Three Monkeys) had Ceylan zich al een geheel eigen enigmatische filmstijl toegeëigend. Once Upon a Time in Anatolia is enigma in het kwadraat waarbij hij de kijker na achterlaat met meer vragen dan antwoorden. Zoals het ware leven, dus. Want zeg nu zelf: weet u misschien wat wij hier in die korte tijd op de wereldbol te zoeken hebben? Na het prachtige onheilsdrama Three Monkeys in 2009 hadden we Nuri Bilge Ceylan al gekroond tot de Tarkovski van de Bosporus - of Turkovski, zo u wil. Met Anatolia doet hij die titel alle eer aan. Oef, toch één zaak waar we zeker van zijn.