Would be kunstzinnige film die verdrinkt in zijn eigen ambities. Waarschijnlijk voer voor diepzinnige filosofische gesprekken waarbij de van de pot gerukte karikaturale personages inzicht moeten bieden in de zielenroerselen van de (verveelde) kijker.

Een nieuwe week, een nieuwe vlaamse film, dat lijkt de tagline van het najaar te worden. Helaas is dit deze week geen echt goed nieuws. "Quichote's eiland" lijkt aanvankelijk nog het iets betere broertje van "Bo" te gaan worden: onderkoelde fotografie, charmant acteerwerk van een hoop jong talent en een uiterst sfeervolle -in de eighties gemarineerde- soundtrack. Maar de pret is over van zodra we meemoeten in de droomwereld van onze jonge protagonist. De visioenen slaan werkelijk nergens op en halen alle fut uit de film. Tegen de tijd dat we goed halfweg zijn is je aandacht als toeschouwer al meer weggegleden naar het aantal defecte led-lampjes op de zaaltrappen dan naar war er zich allemaal afspeelt in het hoofd van San. Zelfs de makers blijken zich hiervan bewust en halen hun film finaal onderuit met een uitleggend slot dat we niet meer zagen sinds de hoogjaren van de zwart-wit televisie. Waarvoor géén hulde!