Bevreemdende edoch intrigerende film die een licht perverse visie gooit op het concept van ongevraagde plastische chirurgie, en dat - met dank aan de uitstekende klassieke muzikale omlijsting - in een enigszins decadent bourgeois wereldje. Het verhaal hangt regelmatig met haken en ogen aaneen maar dat weegt niet op tegen het gevoel van onbehagen dat - bewust - een bepaald moment in de film toeslaat en zo "La Piel Que Habito" de moeite maakt. Het niveau van films als "Pan's Labyrinth" of "El Orfanato" wordt bijlange niet gehaald, maar al bij al is "La Piel" een aangename (sic) cinefiele afwisseling.

Banderas en Almodovar herenigd na meer dan 20 jaar, maar dat levert niet het vuurwerk op waar we stilletjes hadden op gehoopt. "La piel" is zonder meer een goeie Almodovar, thematisch nauw verwant aan "Black Swan", maar met -een kenmerkend euvel in Pedro's oeuvre- bijlange niet de dramatische spankracht van Aronofsky's meersterwerk. Sfeervol in beeld gebracht, solide acteerwerk en goeie muziek, maar het blijft verdomd jammer dat Almodovar niet meer zijn fantasie en visuele decadentie de vrije loop durft te laten.