Erg amerikaans aandoend debuut van schrijver/regisseur Fabrice Gobert die zich verschillende stijlelementen eigen maakt zonder ze er te dik op te leggen of zonder te veel regisseurtje te spelen. Dat alles zich afspeelt in 1992 - geen gsm, geen internet of mp3 - komt de suspense ten goede. Je ziet jongeren die echt iemand moeten gaan zoeken, of thuis moeten aanbellen aan de voordeur om iemand te kunnen spreken, stel je voor! Gus Van Sant's 'Elephant', 'Brick', 'River's Edge' en zelfs 'The Virgin Suicides' zijn allemaal in spirit aanwezig. De ravissante Alice (Ana Girardot!) als de onweerstaanbare 'queen bee', en Jéremie (Jules Pélisier) de wat zwijgzame doch explosieve jongeling mét-James-Dean-frons dragen de film. Doe daar lekker hard de 80's kraker 'Love Like Blood' van Killing Joke (op vynil!) bij als lijm tussen de 4 hoofdstukken, en een noisy-gloomy soundtrack van New York's finest Sonic Youth, en je weet wat er op je bord ligt. Smullen!

Fris debuut van Fabrice Goberts waarbij we de belevenissen volgen vanuit de ogen van de vier protagonisten: middelbare scholieren die geconfronteerd worden met de onrustbarende verdwijning van een klasgenoot. De regisseur hanteert het Rashomon-procédé waarbij je om beurt de gebeurtenissen bekijkt vanuit het standpunt van een van de hoofdpersonages. Dit levert een intrigerende en spannende mix op van thriller en drama, waarbij ook de nodige diepgang aan de personages wordt geschonken: tieners en adolescenten die vooral bezig zijn met zichzelf en het exploreren van hun eigen leefwereld. Die leefwereld wordt accuraat geschetst en goed gedoseerd weergegeven: de onderlinge spanningen, jaloezieën, nijd en afgunst en het geroddel, de naijver en het gekissebis zijn dan ook niet uit de lucht. De film laat op een heldere manier zien hoe één feit – een onrustbarende verdwijning - op verschillende manieren wordt geïnterpreteerd en terzelfder tijd word je als kijker gedwongen te reflecteren over je eigen kijkgedrag en interpretatie van wat je zonet zag. Of hoe relatief de waarheid is…