Vrij experimentele, soms zelfs te gekunstelde, maar visueel zeer sterke opvolger van Mortier's eerste - de absurdistische muilpeer genaamd 'Ex-Drummer'. Gaat het hier om het Individu versus de Maatschappij, of versus De Overheid, ziet Mortier het kleiner en zien we echt de Eenzaamheid van het Ik, de ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan? "Why don't we all just get along,". Dat Rodney King me voor het geestesoog springt, is een gevolg van de brute typering van de karakters: of het zijn schijnbaar willoze zoutzakken als bewaker Sam (Sam Louwyck) of misogyne brulapen zoals bijna al de andere mannelijke personages. De shotkeuzes en vooral de zeer sfeervolle en talrijk(!) aanwezige slow motion beelden zijn hallucinant mooi: vooral de 5 minuten vlàk na de bomaanslag zijn fenomenaal! De bijhorende score is daar ook mee voor verantwoordelijk: componist MGR, oftewel Mike Gallagher, lid van de metalband Isis en bezieler van het project Musterd Gas and Roses, kortweg MGR. (Met dank aan K. Vonneguts 'Slaughterhouse Five': een afrekening met de eigen trauma's overgehouden aan het beruchte geallieerde horrorbombardement op Dresden aan het einde van de Tweede Wereldoorlog). Gallagher's kale, summiere gitaarpartijen illustreren het grijze bestaan perfect. Om dan met het ijselijk mooie 'Going Home' van Bony King Of Nowhere af te sluiten. Freaky toppertje, deze prent.

Een aanrader ! Geweldig mooie beelden. Een film die je naar de keel grijpt.

Echt ne vre wijze film.

Koen Mortier maakt met 22 mei een indrukwekkende film over schuld, boete en ontploffingen. Een niet te missen film.