Zéér middelmatig filmke dat we allemaal élders en véél beter zagen. Bolt voor geen meter, veel te veel lijnen overbodige tekst, niéts is "goed" !

Deze film is maar een saaie bedoening, en ondanks de, weliswaar minieme, aanwezigheid van Al Pacino niet zo'n goede vertolkingen. Het ganse verhaal komt zeer ongeloofwaardig over en is verwarrend. Neen, met een cast als deze had ik een veel betere film verwacht, is een beetje een teleurstelling.

Wat op papier een topprent van jewelste is, slaagt er àmper in om de aandacht tot het einde vast te houden. Ondanks de cast (Binoche, Holmes, Pacino, Tatum) en de regisseur Dito Montiel, met reeds een -miskende- topper under zijn belt ('A Guide to Recognizing Your Saints') vonkt het onvoldoende. De onmenselijke hopen Weltschmerz waaronder Montiel zijn protagonist (een echt gekwelde Ch. Tatum) alweer laat gebukt gaan, de miserie, ziekte en erfschuld, je vraagt je af hoe hij het volhoudt. De stijl, de regie bekoort echter wel. Binoche en Holmes krijgen weinig speeltijd, maar doén er wél iets mee. De cop-story erachter werd al beter gebracht, het hoofdverhaal met de onafwendbare boete-doening voor begane zonden mag er zijn.

Wat is dat toch met De Niro en Pacino, ze blijven maar in de meest groteske ondingen opduiken en daar is "The son of no one" helaas weer geen uitzondering op. Nog maar eens een copmovie met als setting New York en een zoon (kleurloze Tatum) die probeert in de voetstappen van zijn vader (lokale supercop) te treden, maar die worstelt met een -vertikaal geklasseerd- jeugdtrauma.... Geeuw... Onverzorgd in beeld gebracht, luizig acteerwerk en miserabele dialogen, kortom, alweer eens een diepe teleurstelling!