Nu de ergste hype en euforische vreugdekreten zijn weggestorven nadat de film o.a. de grote publieksprijs won op het jongste Gentse filmfestival en de Gouden Beer op het filmfestival van Berlijn, zien we een beetje klaarder naar Die Fremde. Cinematografisch breekt deze prent echt geen potten, wat niet wil zeggen dat hier geen maatschappelijk relevante thema’s worden aangekaart. Toch kon de film mij maar matig bekoren omdat de cineaste iets te expliciet hengelt naar goedkoop sentiment bij de toeschouwer, (die tranen, die kinderogen, dat kleffe liefdesverhaaltje, dat pianogetokkel,…) iets waarin ze, te horen naar het veelvuldig gesnotter en gekuch in de zaal, bij een (groot?) deel van het publiek is geslaagd. Mogelijks zegt dit meer over de gemoedstoestand van de kijkers dan over de kwaliteiten van de film. Grootste verdienste is dat de prent niet vervalt in zwart-wit tegenstellingen, maar probeert op een eerlijke manier de standpunten van zowel de conservatieve thuisbasis met zijn vastgeroeste tradities en denkbeelden rond familie-eer, bloedwraak… als de motieven en zienswijze van de rebellerende protagoniste (zowel als echtgenote, dochter, zus, moeder…) in beeld te brengen.

Terechte winnaar van het Gentse filmfestival.