Een zeer geslaagde multiversum-prent (zie ook 'Inception' of 'The Tree of Life') waar Duncan Jones perfect balanceert op de art-house inhoud vs. de blockbuster look en feel. Want hoe houd je zo'n 'Groundhog Day'-plot geloofwaardig zonder Tony Scott (of erger, aargh, Michael Bay)-gewijs uit de parabool of andere bocht te gaan? Zó dus. Veel minder cerebraal dan zijn topdebuut 'Moon' laat hij hier zijn hoofdpersonage Colter Stevens (Jake Gyllenhaal) vechten tegen de tijd, de ruimte, tegen mens en machine, en hij leert als goede soldaat ook nog eens wat liefde met een mens kan doen. Mooi toch. Let ook op de telkens opnieuw gebruikte wondermooie beginsequentie van de betreffende acht minuten: de rustige natuur van een stilstaand meertje, een vlucht eenden... Om dan door de stalen wanden van de rijdende trein terug in Colter's hoofd te knallen. Begin er maar aan: je hebt 8 minuten!

Totaal mij soort cinema niet maar toch wel heel erg van genoten; mede door de prestatie van Gyllenhaal, die het geheel heel erg geloofwaardig maakt. Naar het einde toe komt er wat meligheid kijken (Hollywoodfilm = verplichte kost) maar dat is vergeven. Een aanrader.

Duncan Jones, zoon van rock/pop-idool David Bowie, levert met deze film een geslaagd debuut als regisseur. Het scenario (man herbeleeft een bepaald moment uit het verleden steeds opnieuw) haalt zijn mosterd bij 'Groundhog Day', één van de betere comedy's uit de 90's. 'Source Code' is evenwel geen komedie maar een sci-fi techno-thriller die dankzij het stevige tempo nooit gaat vervelen. Jake Gyllenhaal doet als leading man meer dan voldoende zijn ding en het scenario is volwassen genoeg om te kunnen spreken van 'intelligent' en 'alleszins origineel'. Dit is dus uitstekende cinema en men zou gewag kunnen maken van een 'total winner' ware het niet dat de film gevoelsmatig niet lang genoeg duurt (een probleem dat 'Groundhog Day' niet kent) en bovendien kon ik mij niet van de indruk ontdoen dat de ontknoping van het verhaal te melig en naïef was. Vandaar de 8/10 i.p.v. een 9/10. Nonetheless, great cinema.

Duncan Jones blijft met zijn tweede film -na het overgehypete "Moon"- hangen in het sci-fi genre en zet hier toch wel een paar flinke stappen vooruit. Gyllenhaal is een -zonder al te veel te verklappen- soort van gemanipuleerde soldaat die een toekomstige terreuraanslag moet zien te verijdelen via een nieuwe, revolutionaire techniek (de "Source Code") . De vertelstructuur doet heel hard denken aan -het oneindig superieure- "Groundhog Day" maar Jones bouwt genoeg verrassingen en wendingen in om het allemaal vrij boeiend te houden. Ondanks puik acteerwerk is dit toch zeker niet het bijna-meesterwerk dat heel wat critici er lijken in te zien. Onderhoudende actiecinema waarbij het niet verboden is om je hersenen te gebruiken, dat is "Source Code "alvast wel.

Dat het meesterlijk, paranoïde "Moon" zeker géén ééndagsvlieg was bewijst Duncan Jones met z'n tweede prent, een complexe technothriller. Het oerdegelijk, grillige mindfuckplot zou recht uit een P.K. Dicknovelle kunnen komen die leest als een chaotische crossover tussen tijd- en kwantumgehuppel. Ook hier verliest de (anti-)held(een méér dan op dreef zijnde Jake Gyllenhaal) alle zin voor realiteit en zoekt zijn degraderende geest/lichaam zich een weg door een labyrint verwant aan "Inception"-nachtmerries. De adembenemende aktie/spektakelvormgeving is niet meer dan pure symboliek voor het extravagante universum van die ultra-geheime "source code". Net als "Moon" of "Inception" is dit een kluwen van bedrog, identiteitsverwarring en misleiding ergens in de "twilight zone". Alweer toont de zoon van Bowie zich een gedreven en virtuoos genremanipulator, die vooral een enorme bijdrage is tot de "volwassen sy-fy". Voor de "die hard"-fans die droom en werkelijkheid graag in mekaar zien schuiven in een verwarrende schizofrenie.