Een moeilijk te plaatsen prent zal nooit op onverdeeld positieve reacties moeten hopen, en de Bever is daar nog maar eens een voorbeeld van. Episodes zo emotioneel als gitzwarte kolen naast tot de diamanten geperste vertolking van Gibson doen je twijfelen, zwijmelen, maar het is alweer Jennifer Lawrence (The Burning Plain!-Winter's Bone!) die met de pluimen gaat lopen, samen met 'zoon' Anton Yelchin. Het rollercoaster ritje van bizar en grappig tot pijnlijk leidt finaal tot diepgrimmig destructief: not your average feelgood movie, terwijl dat uit de premisse wél zo overkomt. Zonder weekendfilm-emtioneel te worden, slik je toch een aantal scènes met moeite weg. Bizar stukje film, of had ik dat al gezegd.

Na "Little Man Tate"('89) en "Home For The Holidays"('95) geeft aktrice/regisseuse Jodie Foster ook hier haar radicale visie op het dysfunctioneel gezin. "The Beaver" had alles om een karikatuur te worden, maar dankzij Gibsons' dynamische vertolking en een bijdehandse regie is deze psychologische karakterstudie een enorm sterke, pakkende prent geworden. Volgepropt met surrealistische toetsen en waar humor nooit ver weg is kijken we mee naar het portret van de zelfverwoesting van een depressief man die troost moet zoeken bij een opgevulde pop, symbool van schizofrenie en zelfs "Dr. Jekyll & Mr. Hyde" loeren om de hoek. Toch houdt Foster met haar realistische mise-en-scène het licht, zelfs in de gitzwarte passages, en omzeilt handig de valkuil van een vulgair melodrama. Ook de parallelle nevenplot met de emotionele pijnen van de zoon(krachtige Anton Yelchin)weet Foster handig te tackelen. Met dergelijk concept is het onmogelijk niet te denken aan de "levensechte" demonen van Mel Gibson ondanks een verpletterende vertolking en de geloofwaardigheid van zijn karakter(stof tot discussie of "just fuck it"?). Een emotionele film, deze "Beaver", die in Cannes spijtig genoeg "buiten competitie" loopt want deze "Mad Mel" is een prijs méér dan waardig.