Net zoals je niet kan begrijpen dat men in Duitsland '29-'33 zo massaal achter een figuur als Hitler gaat lopen: je kent het toenmalig algemeen geldende wereldbeeld niet. Net zoals een post-Dutroux grootvader zijn kleinzoon niet meer op schoot neemt: een triest en fout gevolg van een sociaal doorgeschoten angstpsychose. Zo ook hier met Polanski: 'extreem' links, te europees, te mysterieus voor de toenmalige Amerikanen. Nadat hij zich in Europa met films als 'Repulsion' (1965) op de kaart had gezet, vertrok de Frans-Poolse regisseur naar post-McCarthy (“Are you now or have you ever been a member of the Communist party?” !) Amerika, waar hij met 'Rosemary's Baby' (1968) baanbrekende cinema aflevert en verliefd werd op de jonge actrice Sharon Tate. Het noodlot sloeg echter toe op 9 augustus 1969, toen Tate, haar ongeboren kind en vier anderen op brute wijze vermoord werden door leden van Charles Mansons sekte. Polanski is ontroostbaar en volledig van de kaart, zeker nadat hij er door de pers van verdacht werd iets met de moorden te maken te hebben! Hij had immers een fascinatie voor satanisme, zo concludeerde right-wing USA na het zien van 'Rosemary's Baby'. Het is op dat moment dat de relatie tussen Polanski en pers en publieke opinie een ongekend dieptepunt bereikt. En dan komt deze zaak... tja, qua 'bad guy type-casting' in the real world kan dat tellen... (tip: Het Schervengericht)

Absoluut. En vandaag hellen ze méér en méér terug naar die "good old days". Obama is natuurlijk maar een stropop, Clinton en de oliegarchie ZIJN de machtshebbers. En de media doen duchtig mee met films als "SALT" of tv-series als "24". Zelfs in tennis worden de Oostblokspeelsters, dus "bad girls" in oneerlijke draws gedwongen elkaar eruit te spelen zodat de Yankee-tv ze niet moet tonen. Polanski is maar een domino van het globale gebeuren. Juist daarom is zijn vrijspraak zo enorm belangrijk. Europa toont dat je met hun moet rekening houden.

Sorry, niet overtuigd. Dat de advocaat een onschuldige Polanski ervan zou overtuigd hebben om voor een zedenfeit schuldig te pleiten, ik heb moeite om dat te geloven. Dat zou hij tegen mij geen twee keer moeten zeggen.

Die docu was ook te zien te Cannes en op héél wat andere filmfestivals. Toegegeven, het is inderdaad een rommelig boeltje, maar gezien in het perspectief van de zaak "Polanski" is ze dan wel interessant. Véél elementen zijn tot op heden in de "Twilight"-zone zoals de betrouwbaarheid van het slachtoffer én haar moeder. Een rechts Yankee-magistraat neemt zichzelf blijkbaar voor een éénmansvigilante en wil de grote regisseur terughalen. En iemand zoals hieronder namen noemen én beschuldigen is trouwens ook héél laag vinden we. Doet mij denken aan dat boek waarover men het heeft over "stenen werpen"...

Intrigerende, en verrassend evenwichtige weergave van de voor- en tegenstanders, en de voor- en tegenspoed in het leven van de meesterregisseur. Wanneer je na het vernemen van al deze bijkomende informatie nog steeds even zwart-wit denkt over de zaak en de motieven van Polanski (en vooral vh slachtoffer en haar moeder!) als ervoor, heeft niet goed opgelet. Wanneer de ultraconservatieve aanklager Roger Gunson zegt niet verbaasd was dat Polanski naar Europa vluchtte, kan dat toch tellen. Je ziet namelijk dat iedereen wanhopig wordt van de show die de rechter opvoerde (en wat de kijker dan ook ervaart als een 'wat een rommelboel is met dat'!). 'Judge' Rittenband, enkel bezig met zijn eigen imago, probeerde beide advocaten mee te trekken in zijn corrupte zaakjes, hen valse verklaringen in de mond te leggen, kwam zijn woord herhaaldelijk niet na, en vroeg zich in zijn privé-sfeer luidop af wat hij 'toch met die Polanski aanmoest'. (Zowel de aanklager als de verdediging dienden dan ook moties in om deze huichelaar van de zaak te halen.) Toch feiten die je aan het denken moeten zetten. Desondanks weet je nooit het fijne van iets, en zo een de enigmatische, lichtjes duistere figuur als Roman Polanski zal het dan ook nooit zelf komen vertellen. One to watch, deze docu.