Ik had er toch wat méér van verwacht maar het blijft allemaal zo vrijblijvend. Controversiële foto's ? Amaai nog niet, oorlogsfotografen, -cineasten en -verslaggevers doen er graag een schepje bovenop. "Gewoon" verkoopt niet hé ? "Props" Meezeulen (een teddybeertje met een pootje eraf), wat lijken "ordenen", een geweer of een kanon min of meer, etc. En dat begon al bij WO I waar de sluitertijden ZO lang waren dat je evengoed voor een extra portie rauwheid kon zorgen. Kadavers van paarden, lijken, geweren (al of niet gebroken, de symboliek !)... Er wordt nog altijd getwijfeld of de "beroemde" foto van Capa, over die nét aangeschoten soldaat in de Spaanse Burgeroorlog, wel "écht" is. Net als die sympathiek, alom bejubebelde "bevrijdingsfoto" uit '45 waar een GI een verpleegster een tong draait. Vorig jaar moest een vrt-verslaggever nog inbinden omdat hij deed alsof hij tijdens zijn verslag werd beschoten. Zoals wel eens wordt gezegd : het éérste slachtoffer van een oorlog is de waarheid. Enfin, élk gelooft wat hij wil, vaneigens. Toch wel tof om eens het "oude" materiaal terug te zien : de kleinbeeld spiegelreflexjes, er zat zelfs een "range finder" bij. Maar ja, ze gebruikten allemaal 35mm film en KODAK was toen nog springlevend. Vreemd dat een vakman geen extern flitsje op zak heeft om in die slaapkamer te fotograferen. Met een lamp van 25 Watt zie je niet alleen niet genoeg om uit de hand te fotograferen met het materiaal dat in '94 voor handen was(hij kon makkelijk het blad van een kast of zo als statief gebruiken) ; bovendien heeft de foto een veel te warme zweem. Maar misschien schoot hij in zwart/wit. Wat hebben we het nu gemakkelijk : autofocus, automatische witbalans en ISO makkelijk in te stellen tot .... (124.000, geloof ik, met véél ruis maar toch nog altijd een foto). Soms wel een beetje last van "stof op de sensor" ; dat kénden we toen nog niet. En dan dé 3 lensjes : 50mm, 24mm & 135mm. En 2 body's, een met 100 ASA film en een tweede met 400 ASA. En een flits van METZ met een hoog richtgetal.

Eerst even de lof zingen van filmclubs overal te lande, dankzij hen krijgen we af en toe nog eens een ietwat kleinere en vaak heel erg interessante prent te zien. Ook "The bang bang club" kreeg geen gewone release, maar reist nu dus het clubcircuit af, het is een film met een heel goeie insteek: het speelt zich af tijdens de laatste maanden van het apartheidsregime en volgt enkele persfotografen, die hun grenzen verleggen om toch maar de ultieme foto te kunnen schieten. Behoorlijk in beeld gebracht, maar jammer dat de personages niet dieper werden uitgewerkt en ook de dubieuze rol van de zuidafrikaanse regering had ik wel wat meer verklaard willen zien. De acteurs zijn wel allemaal goed, maar als je in dit genre echt sterke films wil zien, grijp dan maar eens terug naar "Under Fire", "The killing fields" of "Salvador"