Sofia Coppola toont haar unieke filmtalent en komt met deze 'Somewhere' dicht bij de perfectie. Het is een sublieme mix geworden van 'The Virgin Suicides' en 'Lost in Translation': lange bloedmooie shots afgewisseld met sublieme muzikale keuzes (de paaldansende twins-scène op Foo Fighters' My Hero is niet minder dan fenomenaal: "there goes my hero- watch him as he goes- there goes my hero- he's ordinary"). Stephen Dorff bewandelt uitmuntend de weg van lethargie tot catharsis: heel knap hoe hij bijna ongemerkt, en dus über-subtiel, van desinteresse en desillusie naar een bekommerde vaderfiguur men zo (opnieuw) zijn dochter (een sprankelende Elle Fanning)en de zin in/van het leven ontdekt... Het is van Gus Van Sant geleden dat een regisseur me nog zo kompleet kon inpakken. Op eenzame(!) hoogte, deze film.

Ik kan geen recensies toevoegen, ik krijg geen vragen op het scherm en ik kan bijgevolg niet meespelen en commentaar geven... Sorry en spijtig... Jean-Pierre

Superfilm! De sfeer zoals in Lost in translation wordt hier geëvenaard, van mij mocht hij nog een uurtje langer duren...

Een stijloefening in het visualiseren van saaiheid, zo laat "Somewhere" zich nog het best omschrijven. Het gaat over de Grote Leegte en toegegeven Sofia is er in geslaagd om dit perfekt op het zilveren scherm te toveren. Een langgerekte geeuw dringt zich op, ware het niet dat er toch halvelings te genieten valt van de vertolking van Stephen Dorff en natuurlijk van het zalige gegrom van zijn personage's zwarte Ferrari, hence de 3....

Zich verliezen in die dromerige, melancholische wereld van Sofia Coppola. Alweer een magische ervaring, waar ze in Venetië terecht de Gouden Leeuw voor kreeg van ex-bf Q.T. Het decadente Hollywoodwereldje kent ze natuurlijk als geen ander en projecteert het in het mythisch, legendarische Chateau Marmont-hotel waar sex, drugs en rock 'n' roll de bouwstenen vormen. Eenzaamheid en communicatiestoornis zijn onmisbare elementen in Coppola's oeuvre en daar ontsnappen ook Johnny en dochter Cleo niet aan. "Somewhere" jongleert met subtiele details, een traag ritme, ironie en een hemelse score van Phoenix. Knappe vertolking van Elle Fanning, een stukje poëzie op zichzelf, en vooral Stephen "op retour" Dorff die uit eigen boek voorleest net als zijn regisseur. Een perfekt gebalanceerde, existensiële mijmering over akteurs, frustraties, adolescentie in een charmant, nostalgische mist...somewhere.