Woody Allen staat hier weer eens te lachen met (zijn en) ons miserabele leven, waarin de meesten de verkeerde keuzes maken.

Leuk blijspel met alweer eens een schitterende cast, vooral Hopkins is in grootse doen. Helaas net iets minder sprankelende dialogen dan we doorgaans van Woody mogen verwachten en gefilmd met een spuuglelijke okerkleurige filter. Zodat dit net als "Whatever works" eigenlijk een beetje overkomt als tussendoortje.

Na het krachtige "Whatever Works" steekt Woody alwéér de oceaan over om in London zijn favoriete spelletjes over liefde, ironie, noodlot, seks, dood en vooral misantropie in te blikken. Kortom, onze neurotische New-Yorker blijft trouw aan zichzelf waar hij ook zijn zwarte komedies opvoert. Opvoeren is hier wel het juiste woord, want deze heeft méér weg van een toneelstuk dan een pur-jus Allenfilm. Bewijs, de exotische cast die elk hun eigen, absurde verhaaltje te vertellen hebben met de nodige flair, lawaai en drukte. Of een Bergman (wie anders) die zich als een rode draad tussen de verschillende, Shakespeariaanse confrontaties sleept. Toegegeven, de meester heeft misschien niet meer die originele replieken en/of verrassende ridiculiteit van 23-30 films terug, maar een Allen staat nog altijd pal en als toeschouwer verlies je nooit die grimlach. Op naar Parijs...