Een dystopische variant ontsproten uit de knettergekke fantasie van briljante dromer Tim Burton is deze zoveelste versie van het klassieke sprookje van Lewis Carroll geworden. Een symbiose van sequel en "Alice thru the Lookingglass" waarbij de aandacht vooral gaat naar de talrijke amusante nevenpersonages. Burton amuseert zich duidelijk met zijn nieuw technologisch speelgoed en versmelt animatie en real-life tot een indrukwekkend CG-schouwspel. Maar toch...ondanks die typisch Burtoniaans-visuele bravoure en surrealistische absurditeit, de grandioze decoratie en muziek van huiscomponist Elfman begeestert de film niet echt. Zelfs het vuurwerk van Johnny "Mad Hatter" Depp bekoort minder in deze zevende samenwerking wijl Mia Wasikowska er voor spek en bonen bijloopt omdat zij nu eenmaal "Almost Alice" vertolkt. Ligt het aan het feit dat dit duidelijk een "opdrachtfilm" is zoals "Planet of the Apes" zaliger of had ie minder inspiratie omdat hij "naar eigen zeggen" niet zo hoog oploopt met het sprookje? Ergens ontbreekt die kleurrijke extravaganza, dat donker gothische, het satirisch concept, enz... Toch mogen we niet té véél klagen want de kinderlijke argeloosheid van een Burtonfilm blijft ondanks alles een uniek-charmante belevenis. (wat betreft die "boycot-hype" kunnen we die alléén maar bijtreden, want als ook de Belgische bioscopen bezwijken voor de miljoenen dollars schept dit een precedent die "ze" binnen enkele jaren cash zullen terug betalen...op blote knietjes én met brandende tranen).