Zowel Neil Jordan en Colin Farrell blijven eigenzinnig hun eigen koers varen, terwijl ze allebei nog enkel grote projecten zouden kunnen afhaspelen, waarvoor respect ! Helaas levert dit ook regelmatig een onwaarschijnlijke uitschuiver op : "Ondine" - nauwelijks te zien geweest in de zalen - is er zo eentje : het wordt verkocht als een hedendaags sprookje, maar het blijkt gewoon een totaal ongeloofwaardig vertolkt stukje non-sense te zijn. Voor Farrell staat er straks ongetwijfeld een klinkende revanche aan te komen in de nieuwe Peter Weir, Jordan gaat een tv-reeks maken....

Neil Jordan houdt het sprookje hier wonderwel in evenwicht met de realiteit - je moet al versteend cynicus zijn om Syracuse (Colin Farrell) het nieuwe geluk niet toe te wensen. Farrell (hologig, lang haar, ongeschoren, vette Ierse tongval) staat uitstekend te acteren - zouden kleine 'indies' hem dan toch beter liggen dan monsterproducties à la SWAT en Alexander? Samen met de grauwe maar wondermooie Ierse Zuidkust (Christopher Doyle's cinematografie is hier misschien nog straffer dan in Rabbit Proof Fence, go figure!), de mysterieuze Alicja Bachleda als onweerstaanbare zeenimf en de feërieke Sigur Ros-score wordt je, haha, ondergedompeld in een tintelende droomprent, waar het uiteindelijk hard maar rechtvaardig ontwaken is. Duiken maar, naar deze parel.

Na dat akelige onding, "The Brave One", is deze comeback een heuglijk weerzien met de échte Neil Jordan. De vaardige Neil wentelt zich met genoegen in zijn Ierse roots door meteen dit typisch romantische sprookje te verfilmen. Als geen ander weet hij de sfeervolle lyriek van Eire te vatten in landschappen en/of personages. De somptueuze fotografie is dan ook van "meester" Chris Doyle, vaste DOP van ene Wong Kar Wai. Ook de beklijvende score van Kjartan Sveinsson(Sigur Ros)draagt bij tot de ambiguiteit tussen realisme en fantastiek die als een rode draad door de film loopt. Colin Farrell geeft een sterke vertolking weg als de troosteloze visser net als "Mevrouw Farrell", Alicja Bachieda én de onvermijdelijke Stephen Rea. Een film om te ontdekken en als is ie misschien conventioneel, verdient hij toch een kans. Die kreeg hij wel van de toeschouwers op het recente BIFFF, applaus incluis.