Is dit echt & waarachtig als speelfilm bedoeld ? Naar het testbeeld kijken is nét zo boeiend ; dit is huilen met de pet op. Doe geen moeite. En ik geloof dat bepaalde posters hieronder een àndere film hebben gezien dan ikzelf. Stel je voor dat je voor zoiets naar de bioscoop gaat...

Beetje geforceerde film, in my humble opinion. 50-nog-wat-jarige homosexuele prof raakt compleet levensmoe wanneer zijn stukken jongere vriend verongelukt. Niet bij gebrek aan (nog stukken jongere) aanbiedingen en verleidingen trouwens: er lijkt geen dag voorbij te gaan of hij wordt door één of andere jonge knul wel héél erg diep in de ogen gekeken... Maar helaas, hij verkiest de herinnering aan zijn overleden grote liefde niet te bezoedelen of iets van die strekking. We zitten in het Amerika van de jaren '60, en toevàllig ook nog middenin de Cubaanse atoomrakettencrisis, dus horen we op de radio hoe Kennedy de natie toespreekt. Onze prof is echter niet onder de indruk en oreert tijdens zijn les liever over hoe de (Amerikaanse) overheid de bevolking bang wil maken (u heeft hem toch, de parallel met George Bush?). Vervolgens passeren een paar knullige zelfmoordpogingen, maar uiteindelijk steekt de natuur zelve een handje toe. Kortom: het ligt er allemaal toch wat te dik op, naar mijn smaak. Tussen alle flashbacks en herhalingen door zitten, toegegeven, een paar best wel sterke scènes met een heerlijke Julianne Moore. Als boezemvriendin en ouder wordende sixties-schoonheid mét gin-tonic-probleem, tilt zij deze film moeiteloos een puntje hoger in mijn quotering. De "echte-brunette-grap" is trouwens ook wel een giller. Al bij al niet onaardig dus, maar toch wat over het paard getild, deze Single Man.

Zeer mooie beelden en muziek. Interessante filosofische beschouwingen over angst, verleden, heden, toekomst... De globale boodschap van deze film is echter te negatief voor mij. Voor het hoofdpersonage is elke mogelijke toekomst uitgesloten. Het is bijna ironisch. Ik was in deze film ook helemaal niet gevoelig voor het romantische "ik-wil-niet zonder-jou-leven"- gevoel. Het wekte alleen maar ergernis op.

Toch wel echt van genoten, en niet alleen van de mooie beelden. Ook, hier zijn geen homo's te zien met maniertjes of wapperende polsjes, geen cliché's, mooie weergave van een oprechte liefde tussen 2 mensen, die toevallig 2 mannen zijn. Een echte aanrader.

Een film die rustig zijn tijd neemt om zijn verhaal te vertellen… Wat een verademing tussen al het gepimpte geweld en actie die de schermen tegenwoordig teisteren. Niettegenstaande overal de loftrompet wordt gestoken voor de vertolking van Colin Firth, geheel terecht trouwens, wordt hij toch nog bijna van het doek gespeeld door een alweer fenomenale Julienne Moore. Ook de muziek draagt in nog geen geringe mate bij tot het welslagen van deze filmische trip doorheen de psyche en het verdriet van een gereserveerde en timide, homoseksuele literatuurprofessor in het Amerika van de jaren zestig.