Ik vrees dat "Moon" wel degelijk een cultstatus te wachten staat, maar dat houdt ook meteen in dat hier geen tussenweg mogelijk is : of je gaat helemaal mee op in deze minimalistische trip van een eenzame man in een ruimtestation of je begint al na een kwartier te geeuwen. Verwijzingen naar genreklassiekers als "Solaris" en "2001" in overvloed, maar helaas ik heb de -ugh- shuttle volledig gemist en vond hier eigenlijk geen bal aan.

Gelukkig wordt er, zij het sporadisch, toch nog af en toe een film in dit genre gemaakt, die niet gebukt gaat onder een CGI-overload of dystopische maatschappijbeelden propvol spuuglelijke agressieve aliens. Jones’ meesterwerkje wordt geserveerd als een minimalistische karakterstudie in een zeer geloofwaardige nabije toekomst, waar cloning en maanexploitatie gemeengoed zijn geworden. De sublieme cinematografie zet de kijker midden op het desolate maanoppervlak, of is van een claustrofobische klammigheid bij de scenes in het maanstation zelf. Dat ‘2001: A Space Odyssey’ (plus een beetje ‘Alien’, ‘Blade Runner en ‘Outland’) niet veraf is, stoort helemaal niet. ‘If you're going to borrow, borrow from the best’, toch? Het kleine budget is misschien, naast de wereldprestatie van Sam Rockwell natuurlijk, de grootste troef in deze productie. Hier geen overgestileerde perfecte übermensen, maar een arbeider met mijnwerkerslook, die in een gewone lederen zetel zit, met morsige ruimtepakken en Post-Its op zijn pratende computer GERTY (stem van Kevin Spacey) kleeft. Clint Mansell (zie ook ‘Requiem for a Dream’) slaagt eveneens cum laude in zijn opdracht : een perfecte soundtrack die gaat van melancholie tot diepe depressie. Wat ook onmiddellijk de keuze voor klassieke muziek rechtvaardigt. In zijn geheel is de film misschien net iets te kort om het puike scenario volledig tot zijn recht te doen komen. Toch : pareltje!

Opmerkelijk regiedebuut van Duncan Jones die zonder de gebruikelijke Hollywoodbombast een goedzittende, ouwerwetse sci-fiprent neerzet die je bovendien emotioneel weet te pakken. Een low-budgetrariteit vol reminiscenties naar volwassen, maatschappijkritische seventiesklassiekers als "2001"-"Solaris" of "Silent Running". Ook "Moon" is een esoterisch tripje waar humanitaire ideologie centraal staat t.o.v. een alomtegenwoordige technologische revolutie. Jones blijft bescheiden en gebruikt allerlei vindingrijk-creatieve truukjes qua vormgeving om toch alles plausibel/geloofwaardig te houden met z'n minimalistische middelen. Sam Rockwell levert subtiel een indrukwekkende prestatie af als de angstig-paranoide astronaut, maar de vetste knipoog staat op het conto van een amusante Kevin Spacey als "de stem" van computer "GERTY"(een verre neef van "HAL" blijkbaar). Kleine, maar héél verdienstelijke prent die vader Ziggy"Bowie"Stardust het goedkeurend doet uitzingen in zijn "tin can far above the moon".