Het laat je allemaal even koud als de buitentemperatuur. Routineus thrillertje dat je maar nauwelijks wil uitzitten...

Weinig spannende poolthriller met Kate Beckinsale op drift als de marshall die met een identiteitscrisis worstelt en daarom maar naar adem gaat happen in een onderzoeksstation op de ijsvlakte. En gebeurt daar toch wel geen reeks moorden zeker ? En dan nog wel gelinkt aan deceniia lang verloren gewaande russische splijtstof.... Nee, regisseur Sena kan nog steeds fraaie plaatjes schieten, er zitten een tweetal echt goeie horrorsequenties in, maar voor de rest is dit een heel erg banale en onsamenhangende whodunit.

“Greyout” Dit is een ondermaatse "wie-heeft-de-moord-gepleegd?" politie-thriller waarvan de makers dachten dat het niet zo middelmatig zou zijn als ze er een extra dimensie aan gaven: een locatie op Antarctica. Niet dus. Je voelt je zo weinig betrokken met deze kartonnen personages dat als zelfs het hoofdpersonage verminkende verwondingen oploopt, het je geen bal kan schelen. Wie de dader is, kan je met wat intuïtie lang voor het einde raden. Ik had in ieder geval al na de eerste 30 minuten het juiste buikgevoel – er zijn dan ook niet zo veel personages die er niet gewoon als ‘vulling’bijlopen. Een tv avond Hercule Poirot of Witse is spitsvondiger. Dan is er het waarom. Al vanaf het begin wordt hierom een enorme verwachting opgebouwd, dat verder escaleert naar het einde. Als de uiteindelijk ‘onthulling’ valt blijkt het zo ordinair dat het zorgt voor een totale anticlimax. De ‘editing’ is zeer verward. We bevinden ons in een poolbasis, dus alles ziet er zo wat uit als de binnenkant van een schip. Er is een andere – Russische – basis nabij waar het hoofdpersonage, Carrie, naar toe moet. Op gegeven moment zie je haar in weer een zoveelste ‘metalen’ kamer. Is ze al op de andere basis? Even later blijkt van wel, maar er is geen manier om dat te weten – alles ziet er overal hetzelfde uit. Hoe is ze daar geraakt? Een ander voorbeeld. Op gegeven moment hebben ze een bad-guy te pakken. Hij wordt 2 minuten ondervraagd. Daarna zie je een shot van Carrie terug in haar kajuit. Twintig seconden later krijgt ze het bericht dat de gevangene ontsnapt is. Hoe, wat, waar, wanneer? Dus een US marshall en een UN special agent slagen er op een poolbasis niet in iemand meer dan 2 minuten gevangen te houden. Misschien was een scéne waarin we zien hoe de gevangene zich op slinkse wijze heeft kunnen bevrijden wel aangewezen. Het lijkt wel of ze te veel materiaal hebben moeten knippen. Het geluid is veel te stil. Het lijkt enkel uit de voorste luidsprekers te komen. Toegegeven, er is heel wat dialoog, en het is geen spektakelfilm. Ik vraag me nu af of er enige ‘soundtrack’ was, het is me in ieder geval niet opgevallen. Maar je moet de oren spitsen. Daarbij vang je elke geluid op van iedereen in de zaal die een halve centimeter in zijn zetel schuifelt. Dit kan natuurlijk ook de schuld van de projectionist zijn. Slecht geluid of niet, het is lang geleden dat ik nog de hele film mij totaal bewust was dat ik in een theaterzaal zit, omgeven door mensen, allen kijkend naar een projectiescherm. De dialogen zijn cliché, de plot flinterdun, de ‘acting’ niveau B-film, zowat alles is middelmatig en dat maakt de film slaapverwekkend. Maar dan moeten de sfeerbeelden het toch goed maken: het is Antarctica, dáár gaat het toch om? Ook mijn voornaamste drijfveer om deze film te gaan zien. Helaas is de fotografie ook niet om over naar huis te schrijven. Grijze sneeuw. Iedere serieuze amateurfotograaf weet dat de overcompensatie van de lichtmeter daar voor zorgt en dat je dat manueel moet compenseren om sneeuw te krijgen die er als sneeuw uitziet: wit. Ik heb het opgezocht: de ‘director of photography’ heeft awards gewonnen voor “best cinematography in a music video”. Tja, shooten in een studio is iets heel anders dan buiten. Misschien had deze film beter Greyout genoemd. Dat was een passende naam geweest voor zowel de visuele stijl als de inhoud. PS: als je tóch gaat kijken: de shot die nog het meest "interessant" is, is die aan het begin van de film. De camera die schermvullend afstevent op actrice Kate Beckinsale’s poepke als ze met enkel haar slipje aan vooroverbuigt net voor ze de douche instapt. Niveau! Sexploitation?

Komende van een Dominic Sena("Kalifornia"-"Swordfish")is deze conventionele thriller toch wel een ontgoocheling. Zelfs een legertje scenaristen blijkt onmondig Greg Rucka's grafische strip de nodige creatieve aktie en suspense mee te geven. Ook het superieure landschap van Antarctica met zijn desolate uitstraling laat Sena links liggen(misschien had hij John Carpenter's "The Thing" maar iets beter moeten bekijken). Maar dan is er "marshal" Kate. Sexy Kate Beckinsale op zoek naar de onverbiddelijke killer doet het ijs toch wat smelten. "Whiteout" is een oppervlakkige thriller die z'n weg zoekt tussen tonnen "fake" sneeuw maar laat je al bij al ijskoud. Behalve Kate...