Enorme teleurstelling; de gebroeders Coen hem een tijd land de ene naar de andere klassieker gemaakt; nu is het vaak erop of eronder. Dit is duidelijk eronder. Wat een geklets, dit borduurt verder op het Woody Allen cliché van de Joodse man. Een tobber, kletskous, druktemaker. Het houdt niet op. Personages zijn een voor een echt irritant en heb denk ik geen enkele keer moeten lachen. Flauwe zever tot en met.

En ook dit was voor mij een absolute teleurstelling, na twee weergaloze pareltjes op rij , vonden de Coens het blijkbaar tijd om de poten van hun populariteit onderuit te halen en met "A serious man" slagen ze daar met brio in ! Dialogen een Coen-film onwaardig, humor (nou...) die absoluut niet werkt, een vrij beteuterd kransje acteurs en een banaal verhaaltje. Shame on you, Joel en Ethan !

De film begint met een scene: een joodse man komt thuis bij zijn joodse vrouw en zegt dat een man hem heeft geholpen onderweg en dat hij hem heeft uitgenodigd, het is trouwens een kennis. De vrouw zegt dat de man waarvan hij spreekt reeds overleden is en dat hij dat zou moeten weten. De bewuste man komt binnen. Volgens de vrouw is de man een dybbuk (spook van een overledene die onheil brengt) en steekt hem vervolgens in het hart zonder aarzeling. De echtgenoot van de vrouw is in paniek zijn wereld stort ineen ; "morgen zullen ze man dood terugvinden en alles is verloren!". De vrouw zegt: "van dat kwaad zijn we verlost". Dit is de menselijke variant van Shrödingers Cat (een gedachte experiment in de quantumphysica dat verder in de film aan de orde is). Is de kat dood dan wel levend? Voor het koppel van hierboven: Is hun leven tengronde gericht dan wel gered door de dodelijke steek van de vrouw? Dezelfde situatie maar wat een verschil in hun respectievelijke hoofden; extremer kan niet : levend/dood. Wat is het NU? Heeft de jongste rabbi dan toch gelijk als hij zegt dat het allemaal een kwestie van perspectief is? Zo komen in deze film steeds weer opnieuw situaties voor waarbij het lijkt dat de kat inderdaad dood is; Maar wat eerst onheil lijkt veranderd gaandeweg, tot er weer een groter onheil aan de horizon opdaagt. Dit wordt nog het beste verbeeld op het einde waar de bully van het zoontje van de hoofdfiguur in beeld verschijnt; Eindelijk heeft de zoon geld om hem af te betalen en zijn nachtmerrie zal over zijn. Hij roept hem ... de bully kijkt onverschillig om, de camera draait en een machtig onweer verschijnt aan de horizon. Idem voor de vader die op het einde weer alles voor elkaar heeft, zo lijkt het ... dan krijgt hij een telefoontjes van zijn dokter dat hij best eens pesoonlijk langskomt om de rôntgenfoto's van zijn longen eens te bespreken ... ; maar weerom je weet het nooit! Is de kat dood of is ze levend? Je weet nooit hoe het verder gaat ... Vandaar de wijsheid aan het begin van de film, het gezegde dat verschijnt: "Meet all the things that happen to you in your life with simplicity" Die bully in je jeugd, weet je nog?, en met wat je nu weet , was het al die drama waard? Maar zoals steeds: "je weet niet wat je hebt , tot je het kwijt bent". De film lijkt te zeggen geniet van dit moment zolang je leeft; de meeste bedreigingen spelen af in je fantasie (is dat kat dood /levend). Op een dag krijg je inderdaad dat laatste (fatale) nieuws en dan zul je gewenst hebben dat je genoot , ja zelfs van die lege parking waar de rabbi het over heeft. Beter alles te ontmoeten met eenvoud dan steeds bij elke dreiging en wending die het leven neemt je hoofd te draaien in paniek afvragend of de kat nu dood danwel levend is; of je had al evengoed dood kunnen zijn.

De Coen brothers stellen teleur. Voor niet ingewijden in de joodse religie is deze film saai, vervelend, humorloos. Een echte tegenvaller.

De man had genoeg territoriumdrift voor zijn tuin maar niet voor zijn familie. Zo'n iemand moeten ze op aarde nog vinden. Weinig realistisch dus, toch als de kijker zelf een familie heeft. Script lijkt te vaak herkauwd, tot er een cake uit de oven komt die nog goed smaakt, maar vrij los aan elkaar hangt.