Fish Tank
Regie:
Synopsis :
De 15-jarige puber Mia brengt zichzelf regelmatig in de problemen. Ze is van school geschopt en verstoten door haar vriendinnen. Samen met haar 11-jarige zusje en moeder woont ze in een kleine flat in een buitenwijk van Essex. Op een zomerse dag brengt haar moeder een mysterieuze en aantrekkelijke nieuwe minnaar mee naar huis. Deze man lijkt liefde en verandering in hun leven te brengen.
Mening van de communityvan de film Fish Tank
- 1
gepubliceerd op 12 februari 2012
Iedereen verwijst naar Ken Loach. Wel, dat is nu niet meteen een compliment wat mij betreft ; die gast tapt al jaren uit het politiek ZO correcte vaatje dat je (mijn !) tenen ervan gaan krullen. Mister Loach, ge kunt écht niet àlles blijven bedekken met de mantel der liefde. "Als je 20 bent en je bent niét links dan heb je geen hart. Als je 40 bent en je bent niét rechts heb je geen hersens". Hier zitten we weer met een erfenis van 120 jaar socialisme en 40-50 jaar commerciële tv. In Nederland hebben ze het al jàààren over "de VERHUFTERING". Niémand heeft nog énig respect voor iémand. Niémand kan (nog) een normaal GESPREK voeren ; het is al schelden, liegen, dreigen, stelen, geweld, criminaliteit & hoereboeren. En leve de "gangsta rap" ; dàt is pas CULTUUR ! Niet te verwonderen dat de jonge mensen die vaak & veel naar MTV & tutti quanti kijken er voor ons (mij) vreemde "normen & waarden" op na houden. De ideale man is een met gouden kettingen gepinte gangster, het ideale meisje is een halfnaakte hoer ? De àndere film die ik daarnet heb uitgekeken heet "NEDS" = "Non Educated DelinquentS" en speelt zich preciés in hetzelfde "milieu" af. Wat ze in de US "the prospects" noemen. Enorme blokken waardeloze sociale appartementen waar mensen met een totààl uiteenlopende achtergrond, opvoeding en cultuur het moeten zien te redden zonder dat ze ooit iéts geleerd hebben in dit aardse tranendal. De huurachterstanden lopen ZO hoog op dat de sociale huisvestingsmaatschappijen "het" niet meer zien zitten. En voor de bewoners : iédere week een niéuwe stommiteit. Als we lieden als Loach en de Dardennes willen geloven dan is niémand ooit verantwoordelijk. Snif, het "overkomt" hen gewoon, snotter. NEE DUS ! Iemand ziet een lichtpuntje op het einde. Ik niet. Het is allemaal al véél te laat. Vergeet niet dat we dat manneke daarnet een diefstalleke op een autokerkhof hebben zien plegen. Gaan we dat vergoeilijken ? IK heb dat nooit gedaan hoor, U wél dan ? Dus een 15-jarige ZONDER ENIGE OPLEIDING, laat staan een diploma anno 2009, + een 19-jarige DIEF = een lichtpunt ? En die Connor wéét dat ze een auditie gaat doen als danseres. Een béétje vent weet toch meteen om wat soort etablissement het zal gaan ? Los van het feit dat hij met 3 vrouwen tegelijk aan het scharrelen is is Connor de énige in de hele film die wél een soort toekomst zou kunnen hebben. Als hij tenminste zijn broek wist op/aan te houden. Dit lijkt een film maar het is gewoon een documentaire : "Het Leven zoals het is : 120 jaar socialisme & pamperen + 40 jaar commerciële tv !" Stom dat ik dit heb uitgekeken... 2 Deprimerende films op één dag, pfffff !
gepubliceerd op 5 januari 2010
Hooggespannen verwachtingen toch wel na Andrea Arnold's uitstekende debuut "Red Road", waarmee ze haar wagonnetje vasthing aan de Mike Leigh/Ken Loach locomotief. Met haar tweede "Fish Tank" lost ze die helaas niet in, opnieuw sociale britse cinema, met behoorlijke vertolkingen, maar een verhaal dat je niet bij het nekvel grijpt, wegens te veel inzinkingen in het verteltempo en dit is er ook weer eentje die het meer moet hebben van een globale sfeerzetting dan van een echt sterk drama. Soms werkt dat prima, een andere keer -zoals hier- helaas iets minder.
gepubliceerd op 26 november 2009
Andrea Arnold bewees dat ze heel wat in haar mars heeft met haar regiedebuut: "Red Road". Met haar opvolger "Fish Tank" schiet ze weer raak: een intens en hard drama in een gezin in de sociale milieus van de Britse samenleving. De verzuurde relatie tussen moeder en oudste dochter vormt de rode draad doorheen het verhaal. Na een reeks schokkende wendingen eindigt de film met een sprankeltje hoop en zie je dat het gezinneke meer aan elkaar heeft en nodig heeft dan men eerst dacht. De finale is van een poetische schoonheid. Krachtig drama dat eindigt met een poetische ontroerende climax. Knap!!!
gepubliceerd op 25 november 2009
Het is gedurende zo’n twee uur allesbehalve leuk toeven in de onderbuik van de Britse samenleving, meer bepaald in het gezin dat hier wordt geportretteerd. Verpaupering en alcoholmisbruik, verziekte relaties tussen zowel moeder en dochter, tussen de zussen onderling, tussen het 15-jarig hoofdpersonage en haar leeftijdsgenoten,… hangen een weinig fraai beeld op van (een deel van) de huidige Britse samenleving. Schoolmoe, ruziënd met zowat iedereen die haar pad kruist, stelend en zuipend,.. brengt Mia haar dagen door in een troosteloos dorpje, gefrustreerd omdat ze haar grote droom niet kan realiseren: doorbreken op de dansvloer. En dan komt moeders nieuwste verovering, gaan de onderlinge relaties verschuiven en… wordt een noodlottig drama in gang gezet. Deze film met een zeer hoog Ken Loach/Mike Leigh-gehalte komt loodzwaar over, maar bevat ook voldoende poëtische momenten om het geheel “verteerbaar” te houden. De hoofdrol in deze pregnante film wordt op een ongelooflijk intense en indringende manier vertolkt door ene Katie Jarvis, actrice waar we zeker de komende jaren nog van zullen horen. Voor de overige acteerprestaties trouwens ook niets dan lof.
- 1
winnetou