De militante atheïst, chronische fobie-lijder en sardonisch shockfilmer Von Trier geeft present. Eindelijk van zijn Dogma-juk verlost, laat hij regelmatig pure schoonfilmerij op je los (dat monochrome slow-motion begin!), gekruid met de nodige frontal nudes en close-ups van genitale verminking. Maar daar gààt het niét om natuurlijk. Zijn moeder-fixatie dwingt de kijker ook hier weer om de vrouw als dienaar-heks in Satan's Kerk - de Natuur - te zien. Ze verwaarlozen, bedriegen, beliegen, verlaten of vermoorden ons - mannen - uiteindelijk toch altijd! Bijna als een sjamaan zoekt Hij (Dafoe) hier in de film zelfs zijn toevlucht in/onder de Levensboom, in een vossenhol : de nihilistische Oerkracht vs. de Rede? In ieder geval, 'chaos reigns' in LVT's hoofd!

Tsjaaaah... Antichrist dus. Von Trier, Dafoe, Gainsbourg: een mens zou denken dat dat toch meer dan genoeg moet zijn en dat is het gelukkig ook, met alle voorbehouden vandien. Voilà, en wie een dergelijke intro al overdreven vaag vindt, kan de film wellicht beter niet gaan zien. Waanzin, vrouwelijke waanzin, daar gaat het over. Hoe ver die kan gaan en hoe meeslepend die kan zijn. Waanzin die trouwens niet begint waar de film aanvangt, zo blijkt. Gainsbourg gaat daar overtuigend in op, maar indrukwekkender vond ik eigenlijk hoe Dafoe zijn rol als een olietanker op koers weet te houden. De grens tussen geloofwaardig en absurd wordt zelden zo fragiel getrokken als in deze film, en terwijl Gainsbourg quasi ongebreideld mag flippen, moet de psychoterapeut in Dafoe al zijn ratio uit de kast halen om niet te worden meegezogen in de waanzin van zijn tegenspeelster en de medeplichtige natuur. Dit is experimentele cinema uiteraard, dus wie zich daar niet op instelt, zal er weinig voldoening aan beleven. Zoals het drietal dertigers achter mij in de Actor's Studio gisteravond, die de tweede helft van de film constant zaten te gniffelen en dus in ieders belang beter meteen op café waren gegaan. Toegegeven: bij "chaos reigns" moest ik ook wel even glimlachen, maar de rest van het verhaal zou je als volwassene toch loeihard op je af moeten kunnen laten komen. Op die voorwaarde laat Antichrist je in elk geval niet meteen los, ook 's anderendaags niet, en daar doe ik het al eens voor.

Een heel sterke film , de film beklijft over de hele lijn ... Géén voer voor liefhebbers van easy films ... Doet idd denken aan het werk van Lynch ... De beelden moet je idd zelf interpreteren , maar wees gerust je krijgt genoeg hints om het geheel toch te kaderen ... Gainsbourg is trouwens oustanding !

Cannes zou Cannes niet zijn zonder een "schandaalfilm", genre "La Grande Bouffe" e.a. "L'empire des sens". Dit jaar ging die eer naar Deens buitenbeentje Lars von Trier die op de Croisette instond voor een zelden geziene heisa en controverse. Dat onze anarchist/provocateur zich dit alles enorm liet welgevallen spreekt voor zich. Von Trier is nu eenmaal een joker die volgens eigen zeggen het apocalyptische "Antichrist" schreef in een enorm depressieve bui onder tonnen Prozac en Valium. Zal ons worst wezen. "Antichrist" is een donkere, op hol geslagen Freudiaanse parabel over de waanzin van het leven, de alomtegenwoordige dood maar vooral het oeroude debat over de incompabiliteit tussen man/vrouw. Inspiratie werd overduidelijk gevonden bij Ingmar Bergman en diens "Scènes..." voor de (psycho-)analyse van de "liefdesrelatie" bij het gedoemde koppel. Andrzej Zulawski("Possession") komt op de proppen in de metafysieke symboliek vol "horror" en seksuele hysterie. Het enorm religieus/bijbels pakketje die van de film afdruipt(het verloren paradijs) is dé hulde aan Russische grootmeester Tarkovski aan wie de prent opgedragen is. Dankwoorden tenslotte aan de grandiose beelden van Anthony Dod Mantle("Slumdog Millionaire")die letterlijk een héél mooie prent neerzet. Dafoe en Gainsbourg tenslotte wentelen zich als bezetenen in hun rol met een terechte Prijs voor Charlotte. Nu is het de beurt aan het publiek die altijd gelijk heeft te oordelen over deze prent. Wij zullen maar meehuilen met de vossen in het bos; "chaos reigns".

Veel mensen zullen zich mispakken aan deze film. Vergis je niet, dit is geen traditionele horrorfilm over geesten of andere monsters, maar toont ons de horror van een koppel (He en She, zoals ze op de generiek heten). Een battle of the sexes-nachtmerrie vol symboliek en met een Lost Highway-logica. Het is een film die je vooral moet interpreteren. Als je hem letterlijk neemt, dan komt hij al vlug lachwekkend over, omdat alles zo absurd en bevreemdend is. Naar mijn mening vooral een film voor een ervaren arthousepubliek, anders vrees ik dat je hopeloos verloren loopt in dit vreemde, gruwelijk en explicitiet seksueel universum.