Prachtige, schitterende en ontroerende film. Deze zeer intense film bevat beelden die werkelijk hallucinant zijn. Eigenlijk staat deze film cinematografisch dicht bij de grote films van Andrej Tarkovski maar met een emotionele geladenheid zoals we die in een film als "Time of the Gypsies" van Kusturica aantreffen. Dit maakt deze film dan ook moeilijker toegankelijk voor een groot publiek en is als ervaring een beetje vergelijkbaar met een concertuitvoering van een symfonie van Beethoven of Mahler. Deze film is dus werkelijk grote kunst! Het enige wat mij wat tegenviel was de muzieksonoristie. De muziek van Gorecki in de finale werkt wel maar toch bleef ik de rest van de film tevergeefs wachten totdat de Indiaanse panfluiten, quenafluiten, gitaren en charangos uit de luidsprekers zouden knallen. Deze muziek onmiskenbaar verbonden met het Andesgebergte en is werkelijk nodig om volledig in de ziel van de indianen te kunnen doordringen. Het had deze film tot een van de grootste films aller tijden tijden kunnen verheffen!

Deze film heeft me totaal NIET ontroerd. Mooie beelden dat wel, goeie muziek maar ohwee: een verhaal dat op niks trekt, traag zonder inhoud, oppervlakkig, alles kunstmatig in beeld gebracht, niks echt, geen enkele emotie tenzij nepemotie. Pure tijdverspilling. Gewoon een slechte film, overroepen door de critici omda het een Belgische film is. Het spijt me.

Met grote verwachting gaan kijken, mooie beelden, bijzonder fotografische film, te geforceerde mise en scène wat mij betreft, zo graag je best willen doen dat het resultaat niet langer beroert. De film heeft me niet geraakt.

Een diep ontroerende film zwaar beladen met emotie, van ijzig verdriet tot vurig protest, die me tot m'n diepste kern heeft geraakt. De beelden schitteren als pure poëzie, geladen met een stille kracht. Toch zullen veel mensen deze film niet kunnen appreciëren, net omdat het ondraaglijk intens is. Gevoelige mensen zal het vervoeren met woede en ontroering — bij ongevoelige mensen zal de emotie in de film stoten op afkeer. De film is tegelijk heel dicht bij de werkelijkheid en abstract. Zoals in Ben X wordt er veel onrecht in de film getoond waar dan uiteindelijk een reactie op komt, die op een unieke manier een vreemde opluchting biedt aan de verontwaardiging van de kijker, en hem of haar tegelijkertijd achterlaat met een nog dieper gevoel van verdriet. Deze film is relatief traag, maar de traagheid is geladen, maar toch voelt de film niet traag, want het is een traagheid waarbij er toch op subtiele manier in elk beeld veel gebeurd. Echter, het grootste deel van wat er gebeurt in de film neemt plaats op emotioneel vlak. Ontelbaar veel films hebben geprobeerd dit soort poëtische sereniteit te kopiëren en hebben gefaald, er enkel in slagend om een alledaagse saaiheid voor te stellen waarbij noch op materieel, noch op emotioneel vlak ook maar iets gebeurd. Slechts enkelen, waaronder Altiplano, zijn er in geslaagd om in die traagheid toch ontzettend snel die storm van gevoelens los te laten, en deze is voelbaar in elke seconde.

heel mooie film (mooie opnames):pure poëzie toch had er meer vaart mogen in zitten.