Middelmatige sci-fi horrorprent welke slechts door enkele verbluffende visuele hoogstandjes (amper) boven de middelmaat blijft. Natali leent vakkundig uit o.a. The Brood, The Fly, Rabid of good old Frankenstein: waar hij technisch sterk uit de hoek komt, laat hij plotgewijs te veel steken vallen. Sarah Polley en Adrien Brody zien er wel cool uit als de nu-school scientists, en zowel de labo-scenes als hun privé-sfeer zijn uitermate zorgvuldig uitgekozen, maar zodra de pitch finaal verschuift naar de verlaten boerderij, wordt het niet gotisch maar potsierlijk. De eerder fijn opgebouwde Freudiaanse spanning (moeder-vader-kind) verwatert tot een Predator-like aktie-ontknoping. What a shame. Delphine Chanéac als DREN blijft je uiteindelijk nog het langst bij.

Vincenzo Natali speelt het weer klaar... Na de alom geprezen CUBE, zijn de perfect gestroomlijnde CYPHER en het surrealistische NOTHING spijtig genoeg geen kaskrakers geworden. Toch zijn het stuk voor stuk juweeltjes van iemand die zijn job ként. Natali verdraait en vernieuwt gekende genres, hij vertelt verhalen die we kennen maar die ons weeral fascineren. Zijn nieuwste SPLICE zal waarschijnlijk ook geen box-office succes worden, maar het is gewoon AF, een schitterende film, écht de moeite waard

Het beklijvende "Cube"('97), debuutfilm van Canadees Vincenzo Natali was tot nu toe zijn enige, fascinerende meesterwerk. "Cypher" of "Nothing" braken nooit echt potten en dat zal deze hybriede "Splice"-hutsepot ook wel niet. Het is zowel een invraagstelling van ethisch-aktuele debatten over moraliteit bij genetische manipulatie als een satirische metafoor over ouderschap en/of de "celfamilie". Het conformistische B-sf & horrorcanvas is onze Vincenzo dan weer schuldig aan landgenoot Cronenberg en diens ultieme bodyhorror-"fly"(ook "Frankenstein" en "Species" lurken om de hoek). De visuele schoonheid door de Japanse Tetsuo Nagata maakt véél goed, net als de uitmuntende présence van Delphine Chanéac als het DNA-uitwerpsel "Dren"(uitstekende CGI-effekten). Het belachelijk, gothisch getinte eindspel zullen we maar op rekening van producer Guillermo Del Toro schrijven, tegenwoordig overal te vinden. Amusement voor niet al te vééleisende fantasyfreaks.