Onbenullige edoch bijzonder pretentieuze niemandalle (142 minuten astemblieft !) waar een zelfs héél goeie teef haar jongen niet meer in terugvindt. Shutter Island was al onnozel, dit legt er nog een dimentie (dementie ?) overheen. Ik weet niet hoe dergelijke onnozelheden kunnen gemaakt worden want dat kan toch alleen maar als er "volk" gaat kijken ? It's all about the money, maar die money is er blijkbaar toch nog in overvloed voor een pot-pourri bestaande uit gratuite effecten, Marsiaanse dialogen en dito scenario(hoezo "scenario" ?). En dan zo'n cast ! Jammer dat men vergat om ook een paar "ideeën" te bedenken in heel deze compleet waardeloze en groteske farce. (Vorige bespreking mag worden verwijderd, 'k heb wat foutjes verbeterd !)

Onbenullige edoch bijzonder pretentieus niemandalle (142 minuten astemblieft !)waar een zelfs héél goeie teef haar jongen niet meer in terugvindt. Shutter Island was al onnozel, dit legt er nog een dimentie (dementie ?) overheen. Ik weet niet hoe dergelijke onnozelheden kunnen gemaakt worden want dat kan toch alleen maar als er "volk" gaat kijken ? It's all about the money, maar die money is er blijkbaar toch nog in overvloed voor een pot-pourri bestaande uit gratuite effecten, Marsiaanse dialogen en dito scenario(hoezo "scenario" ?). En dan zo'n cast !Jammer dat men vergat om ook een paar "ideeën" te bedenken in heel deze compleet waardeloze en groteske farce.

Als (niet volledig geslaagde) allegorie op het eigenlijke filmmaken word je als kijker dus benaderd zoals Fischer (Cillian Murphy) onder handen genomen wordt: Cobbs team is Nolan’s crew. Met Cobb als regisseur en Ariadne als scenarist. De geldschieter is Saito, en ‘special FX by Yusuf’. Lap! Een metafysische struggle van een verhalenmaker die niet wil eindigen met slechts een zinloze reeks beelden. Zolang Nolan zich beperkt tot een level meer of minder toe te voegen om ‘zo de nodige ideëen diep genoeg te planten’, blijft het goed gaan, maar – hij rijdt zich vast in zijn eigen axioma’s. Het is immers regel nummer 1 dat je in een droom niet weet dat je in een droom zit én er geen reële wetmatigheden tellen, waardoor het inlassen van een totem overbodig is – in een droom is immers àlles mogelijk, en kan die totem zich ook in die droom ‘realistisch’ gedragen. DiCaprio is (nogmaals) emotioneel niet in staat de te verwachten chaos in zijn hoofd over te brengen naar de kijker. Daarnaast is Mal’s aandeel (Marion Cotillard) veel te schaars uitgewerkt. Flarden Existenz, What Dreams May Come, 8 1/2, gekruid met snuifjes Jung en Descartes’ droomtheorie op een slo-core versie van La Vie en Rose: zó ziet de ‘Inception van mijn dromen’ er uit. (Met Edward Norton als lead natuurlijk.)

Zeer interessante en boeiende film. Spijtig van de overheersende duffe, zure geur in zaal 11 die de filmervaring overschaduwde!

Intelligent idee, een uitdaging voor de kijker: de droom als uiting van onderbewuste verlangens en angsten, en de vraag of en hoe je daar op zou kunnen ingrijpen. Maar waarom moet dat idee verdrinken in vaak overbodige actie actie actie? Talloze boeiende mogelijkheden om dit idee aan de kijker te presenteren, het is jammer dat Nolan kiest voor de actiefilm. Natuurlijk, dit is zijn biotoop, maar de actie is dan ook nog eens flauw en helemaal niet spannend. Maar het idee op zich blijft wel intrigeren.