Dat Eastwood op z'n oude dag een harde thematiek zo flauw brengt, is de grootste verrassing aan dit project. Apartheid, gevangenschap, moord, doodslag, terreur en folteringen: Zuid-Afrika was er nog geen 10 jaar van verlost, maar hij laat het allemaal ongemoeid. We krijgen een bijna idolaat portet van een semi-heilige Mandela (een fijnbesnaarde Morgan Freeman) die sport als belangrijkste link ziet om zijn zwarte en blanke medemensen te verenigen. De blanke bevolking wordt vertegenwoordigd door de Springbokken, de nationale rugbyploeg, en hun kapitein François Pienaar(een matige Matt Damon). De tegenstand van de zwarten - de Bokken zijn immers een blank en dus apartheidssymbool - toont Eastwood enkel adhv de lijfwacht, het lijden van de zwarte bevolking is ook slechts enkele minuten waard. We moeten dit dus eerder zien als inspirerende sportfilm, en dat is dan ook de enige opwinding die we krijgen. Te zoet, te belerend, gewoon een klassefilm zonder meer.

De diepere boodschap in deze film, het "onzichtbare", is best indrukwekkend: hoe iemand (Mandela) zo "kapitein van zijn ziel" is kunnen blijven. Maar voor de rest eigenlijk een bijna banaal verhaal. Ik zou kunnen zeggen: ik heb dan wel geen grootse film gezien, maar tenminste toch een beetje kwaliteitsrugby.

Een iets mindere Eastwood deze keer. Noch Freeman als Mandela, noch Damon als kapitein van de Bokken - het Zuid-Afrikaanse rugbyteam - weten te overtuigen. De sportscenes, waar de film uiteindelijk blijkt om te draaien, missen de energie van pakweg Oliver Stone's "Any given Sunday" en zijn te talrijk om de film in de eindafrekening goed te maken. Tuurlijk weet Clint nog steeds een goeie sfeer te scheppen en zie je aan alles dat ook dit weer gemaakt is uit een oprechte liefde voor Film, maar helaas is de opbouw en de dramatiek hier te pover om ons hart te verwarmen.

Filmicoon Clint Eastwood is een geboren verteller. De bijna 80-jarige veteraan van vele oorlogen trakteert ons op een ietwat lichtere metafoor dan pakweg "Gran Torino" of zijn "Iwo Jima"-diptiek. Op zijn eigen klassieke, creatieve manier toont hij hoe sterk de link tussen sport en politiek wel kan zijn. De slimme vos koppelt vorm en inhoud perfekt aan het Mandelaverhaal die flink wat politieke munt sloeg door met én in Zuid-Afrika de Wereldbeker rugby'95 te winnen. Ook Eastwood profiteert van de soliede, pakkende sportaktie als lokaas om het politiek gekonkelfoes tegen de achtergrond te evoceren. Dit is geen "mythologische" Eastwood zoals enkele illustere voorgangers, daarvoor is het entertainment té conventioneel en voorspelbaar. Maar al bij al blijft dit een goeie film waarbij talent en klasse van de maker onvermijdelijk de kop opsteken(we vragen ons wel af hoe stormram Stone een Mandela zou pakken?). En wie anders dan Morgan Freeman zou zo'n doorleefde, aangrijpende vertolking kunnen weggeven? Een begeesterde Matt Damon is ook al onvergetelijk als de "arische Springbokkekapitein", puntgave causaliteit t.o.v. de President. Elegant en minzaam is "Invictus" een film die we met respekt kunnen aanraden.