Er viel uiteraard niet aan te ontkomen - Duits industrieel redt meer dan 200 000 Chinezen uit de klauwen van de Japanse agressor/bezetter – dit moest wel leiden tot reminiscenties met die andere Duitse industrieel: Oscar Schindler. Maar terwijl laatstgenoemde een heus eerbetoon kreeg in een onvergetelijk filmisch meesterwerk, dreigt John Rabe niet eens een voetnoot te zullen halen in de filmgeschiedenis. Alles aan deze film klinkt zo vals, kunstmatig en berekend op het bespelen van het sentiment, dat je er inderdaad niet goed van wordt. Of wat te denken van John Rabe die, met vogelkooitje in de hand (!), van op de kade de boot ziet gebombardeerd worden waarop zijn vrouw als laatste passagier was aangemonsterd en van wie hij zonet met smachtende blik afscheid had genomen. Uiteraard ondersteund met de nodige violen. Ook de karikaturale personages (de slechte nazi herken je uiteraard meteen aan zijn haviksneus en litteken op de wang, alle Jappen zijn monsters) brengen weinig soelaas in een film die bol staat van de clichés. Het voortdurend verlaten van de verhaallijn naar bijfiguren die té weinig zijn uitgediept, doet ook het ritme van de film bepaald geen goed. Spijtig voor John Rabe: de man had een betere film verdiend.